TV Toen: X-rated
Een vriendje van mij is jarig en hij wordt tien jaar oud. Totaal
opgefokt zitten we taart en cola naar binnen te werken. De suiker en de
cafeïne zorgen ervoor dat de effecten van onze ADHD (hebben we
allemaal) en de spanning die een feestje nu eenmaal met zich meebrengt
vertienvoudigd wordt. Het resultaat is dat we ons gedragen als
overgedrogeerde laboratoriumapen. We proberen elkaar af te troeven met
toverwoorden als pik, kut, neuken en smegma. De toverformule luidt: hoe
vaker je de woorden gebruikt, des te populairder je wordt. Dat effect
neemt toe naarmate je meer toverwoorden in een zin gebruikt. Het beste
lukt dat als je deze woorden in een liedje zet. Het jarige vriendje
wist zo'n versie van de Sesamstraat-tune en binnen een minuut kende
iedereen het liedje. Op het moment dat de trotse moeder van het jarige
vriendje binnenkwam met schalen bittergarnituur, bracht het terplekke
opgerichte kinderkoor hun nieuwe lied ter gehore.
"Seeeesamstraat!" klonk het vol kinderlijk enthousiasme. "Steek je moeder neer, neuk je teddybeer... in Sesamstraat!" De trotse moeder van het jarige vriendje vond het niet zo grappig.
Nu vind ik het ook niet zo grappig meer. Het is niet zo dat ik het gebruik van die woorden niet leuk vind. Integendeel zelfs. Voor mij hebben vieze woorden nog steeds dezelfde onvoorstelbaar grappige lading als vroeger. De toverformule is nog niet uitgewerkt. Zeg een woord als 'neuken' of 'vingeren' in het openbaar en je hebt mij onder de tafel van het lachen. Ik wacht nog steeds geduldig op het moment dat ik kan zeggen dat ik inmiddels wel wat te oud ben voor dit soort grapjes. Het moment dat mij een volwassen gevoel voor humor wordt toebedeeld en ik smakelijk kan lachen om verkeerd gebruikte neologismes of om een goed geslaagde persiflage van een oud-Hollandse politicus. Wat ik nu niet meer zo grappig vind, zijn niet de vieze woorden, maar het gebruik van deze vieze woorden in de liedjes.
Want inmiddels ben ik op een leeftijd aangekomen dat ik begin te kicken op melancholie. Zo'n leeftijd waarop iedereen zichzelf verknipt vindt en last heeft van fundamentalistische hormonen. Een periode dat je een harde krijgt van moeder die haar kind aan haar borst legt, dat je de deur niet uit gaat als je gel op is en dat je weet dat dat allemaal niet helemaal normaal is. Dan wil je wel eens al die shit vergeten en terugdenken aan tijden dat alles nog makkelijk was. Want als kind waren we gelukkig, we liepen nog hand in hand met mama, hadden een rotsvast vertrouwen in de toekomst en de wereld was een groot avontuur. Naarmate ik ouder word, groeit de behoefte om mijn tijd als kind voor te stellen als het walhalla.
Het grootste symbool voor het geluk in deze kindertijd zijn de tekenfilmseries die we keken en daarover praten wekt diepere gevoelens bij mij op dan tien XTC-pillen. Zo had ik het laatst met iemand over vroeger en over de series die we keken. Seabird passeerde ook de revue. We wisten allebei niet meer waar de serie over ging, behalve dat een zeehond met grote lieve treurige zwarte hondeogen de hoofdrol had. Maar ondanks het feit dat we allebei geen idee meer hadden waar Seabird precies over ging, liepen we beide plotseling over van kinderlijk enthousiasme. "Seabird!" begonnen we allebei hard te zingen. En toen vielen we allebei stil en keken elkaar beschaamd aan. "Neuken vindt hij fijn, maar zijn pikkieeeeee is te kleieieiein!" vulde ons hoofd automatisch aan. Van de orginele tekst kon ik me geen woord meer herinneren.
En op dat moment beseften we ons beide dat die kindertijd waar we zo naar terug verlangden, helemaal niet zo onbedorven en puur is als hij lijkt. Als kinderen hadden we nauwelijks respect voor de tekenfilmseries die we nu opeens adoreren. We maakten er smerige liedjes van omdat we populair wilden zijn. En in meer opzichten was die tijd geenszins het walhalla. Want de kindertijd is behalve de tijd van ongecompliceerd geluk en rotsvast vertrouwen in de toekomst, ook de tijd waarin we elkaar aan de haren trokken en elkaar aan bomen vastbonden, de tijd dat we gewetensloos knikkers van elkaar stalen en thuis onder het motto van dokertje spelen elkaars anus en geslachtsdelen onder de loep namen. En dat is de reden waarom ik nu ook niet meer kan lachen om de vieze versie van een kinderliedje, het haalt dingen naar boven die ik veel liever vergeet.
Toen.
(2 reacties) Reageer >>
