PETJE OP, HOOFDDOEKJE AF.

In gedachten verzonken stel ik me een groep schuimbekkende ME-agenten voor die net voor de avondklok een volle bus opwachten bij Almere-Buiten. Ze roken wat, slaan elkaar op de rug bij een racistisch geintje, maar draaien de knop om als ze het geluid van schurende wielen horen aankomen.


Op de eerste dag loopt Bontes mee om zijn oud-collega’s te instrueren bij het nieuwe beleid. Zo is hij dan ook weer. Niet te beroerd om even uit te leggen wat ‘operatie hoofddoek in de bus: handelen voor minderbegaafden’ inhoudt. Voor even voelt hij zich een klein jongetje in een onderbroekje dat op de schoot van de heer Wilders mag zitten om een aai over zijn bol te krijgen. Het blijft de stoute jongensdroom van iedere PVV-er.


Als de bus eenmaal is aangekomen ontstaat er direct beweging om Louis heen. De politicus roept zijn mannen in het Duits bij elkaar. In rijen van twee staan ze gegroepeerd voor de bus. Hier is duidelijk op getraind. Bontes tikt op het ruitje van de vooringang. Hij laat een soort huiszoekingsbevel zien. De chauffeur doet open.


‘Hoofddoekjes aanwezig?’ schreeuwt Bontes van achter zijn huig. De chauffeur tilt zijn armen op. Hij weet het niet.

Bontes stapt de bus in. Een doodse stilte. Hij laat zijn blik langzaam door de bus neerdalen. Hij spot een man met elandsgewei op zijn hoofd, een man met een bos bedorven spaghetti op zijn schedel en een vrouw met een pet bovenop haar hoofddoek. Heerlijk, denkt hij. Een rustig dagje. Zo kan hij nog net op tijd thuis zijn voor de sudderlappen van zijn vrouw.


Bontes ziet ook de angstige blikken van de reizigers. Hij voelt zich machtig. Dat machtsgevoel erotiseert hem. Meer dan zijn vrouw in hem los kon maken. Zijn geslacht groeit, het wordt hard en gevoelloos, zoals hij zich soms uitlaat over het dragen van hoofddoekjes.


Ondertussen beginnen de reizigers te fluisteren. ‘Stilte!’, roept Bontes woest en hij knuppelt de jongen met het gewei achter zijn oren. De man valt door het gewicht van herten hoorns overdwars door het gangpad en kreunt als een dier. 


Bontes stapt over de gevallen man heen en marcheert verder. In zijn gedachten is hij al aan zijn draadjesvlees begonnen. Plotseling wordt hij uit zijn droom gerukt en stoppen zijn benen met lopen. Zijn gezichtspieren lijken verstijfd. Opengesperde ogen van ongeloof. Hier zat een meisje met een hoofddoek. Het hoofddoekje keek op en zag zijn met bloeddoorlopen ogen. 


De oud-agent voelt een driftaanval opkomen. Hij ontploft. ‘Wat de fokking hel heb jij daar op je hoofd zitten? Is dat een pet? Nee he? Dat is een kopvod en wat heb ik gezegd bij Pauw en Witteman? Juist ja, kopvodden flikkeren wij uit de bus. Zo is het toch, niet dan? He, kijk me aan als ik tegen je lul’. 


Er wordt magistraal gezwegen. Aan haar gezicht zie je dat het haar niet onberoerd blijft. ‘Eruit!’, roept Bontes hees en wijst met zijn hoofd naar de uitgang. Iedereen kijkt vol verbijstering naar deze Gordon Ramsey van de PVV en hoe het meisje wordt behandeld alsof ze een Duitse varkenspens laat aanbranden in Hell’s Kitchen. Vloekend en tierend wordt ze naar de uitgang gedirigeerd. Ze is niet meer welkom in deze bus. 


Bontes glimlacht tevreden. Mensen weten namelijk niet wat het verschil is tussen een hoofddoek en een pet. Hij wel. Hij heeft daar voor doorgeleerd. Zo heeft hij leren denken in dat soort categorieën.

Ik niet. Bontes ziet zichzelf als de waakhond van de Nederlandse democratie. Ik zie hem als een Rottweiler. Een nodeloos agressieve hond die allang is afgeschreven.