I'LL NEVER LET GO, JACK.

Allemaal leuk en aardig, denk ik dan, maar als ik Jack was, had ik Rose bij wijze van begroeting waarschijnlijk bij haar rode lokken gegrepen en haar tanden stuk geslagen op de leuning van de trap waar ik al die jaren op haar heb staan te wachten. Want waarom Rose als een laffe drol op die plank in zee bleef liggen, terwijl de liefde van haar leven lag te vernikkelen in het koude water, heb ik nooit begrepen. Als ik Jack was zou ik me in ieder geval flink genaaid voelen. I'll never let go Jack. My ass!

Gelukkig lijken meer mensen het met mij eens te zijn. Ik las een tijdje geleden dat in België een echtpaar gezamenlijk euthanasie heeft ondergaan. De 83-jarige man was een terminaal geval: hij had prostaatkanker, en deze onvermijdelijke enkele reis richting Eeuwige Jachtvelden werd voorafgegaan door een lijdensweg van pijn en uitputting. Zijn 78-jarige vrouw daarentegen leed aan een samenraapsel van pittige ouderdomskwalen, waaronder ernstige reuma, maar was niet terminaal ziek. Vanwege haar leeftijd zou ze zichzelf echter al gauw niet goed meer kunnen verzorgen, en dus zou ze na de euthanasie van haar echtgenoot naar een verzorgingstehuis moeten. En daar zit je dan, kauwend op te ver doorgekookte groente (en fletse puddinkjes toe) tussen alle andere murmelende oudjes. En dat terwijl je grote liefde vroeger altijd zo liefdevol voor je gezorgd had. Daar had deze mevrouw dus echt geen zin in. En ik geef haar groot gelijk.

Drie afzonderlijke doktoren keurden het tegelijk beëindigen van beide levens goed. Volgens hen alledrie was er zowel bij de man als bij de vrouw sprake van uitzichtloos en ondraaglijk lijden, en dus was euthanasie in dit geval gerechtvaardigd. Natuurlijk is het vooruitzicht op de vrijdagmiddagbingo in het verzorgingstehuis ondraaglijk en reden genoeg voor elke vorm van zelfdoding, maar liefdesverdriet is op zichzelf ook niet echt een gezellige reden om in leven te blijven.

Stel je voor dat je het grootste gedeelte van je leven met iemand hebt doorgebracht, en zoveel van deze persoon hebt gehouden dat zelfs Cupido pijn in zijn ballen zou krijgen van deze mierzoete romantiek, dan zou je er toch alles voor over hebben om deze persoon niet te hoeven begraven? Ik weet in ieder geval wat ik zal doen. Ik werp mezelf van de plank in de golven en zink samen met mijn Jack naar de diepte van de oceaan. Dus mocht de hypothetische liefde van mijn leven te zijner tijd ook een terminaal geval worden, dan lig ik op de dag van zijn euthanasie naast hem met een kloppende ader te wachten op de verlossende prik. Het Belgische echtpaar heeft het goed begrepen. Samen uit, samen thuis.

Illustratie: Ciscai