TROTS OP MIJN THEEZAKKEN

Natuurlijk was ik niet echt boos op mijn vader, hij is en blijft tenslotte de liefste vader die ik heb. Ook kan ik het me ergens wel voorstellen: als je een zoon hebt die ineens een dochter wordt ligt een boobjob ergens wel in de lijn der verwachting. Bovendien is het vaker voorgekomen dat mensen me vragen of ik nooit over siliconen nadenk. Op zich stoor ik me dus niet eens zoveel aan de vraag zelf. Des te meer stoor ik me aan het ongeloof dat van de gezichten af lijkt te druipen als ik zeg dat ik er nog nooit serieus over heb gepiekerd. Het feit dat al die cup B-plussers verwachten dat ik zwelg in zelfmedelijden omdat ik kleiner geschapen ben dan zij vult me telkens weer met een sinister verlangen om hier en daar eens flink hard in één van hun vleesmeloenen te knijpen.

Van de hormoonpillen die ik sinds mijn zestiende trouw slik na het tandenpoetsen krijg je nou eenmaal geen dubbel-D-knallers. Toch durf ik te zeggen dat ik geen trieste borsten heb, ook al zijn ze klein. Misschien zijn ze met kleren aan nauwelijks waarneembaar, maar onbedekt zijn ze toch duidelijk aanwezig. Als ik voor de spiegel sta zie ik een kleine schaduw onder ieder tietje vallen, waardoor de subtiele, druppelvormige welving net zichtbaar wordt. Alleen met flink wat brute kracht kunnen ze elkaar net raken in het midden van mijn borstkas. Een pront decolleté zit er voor mij dus niet in, maar wat geeft dat! Met gemak glijden ze BH-loos onder een strak t-shirt, en blijven ze de hele dag op hun plek. Dat een AA-cup vaak nog te groot valt is typisch een gevalletje jammerdebammer. Ik ben hoe dan ook trots op mijn theezakken.

Natuurlijk realiseer ik me dat een microscopische buste me in veel opzichten beperkt. Nooit zal ik het onderwerp zijn van de schunnige humor waarmee de doorsnee heteroman de vollere jongedames van mijn vriendinnen af en toe in de schijnwerpers zet. Ook kan ik een carrière als stripper van mijn lijstje strepen. Niemand zal mijn muggenbeetjes speciaal komen aanmoedigen bij een wet t-shirt contest, en topless zonnen zal me enkel een parade aan meewarige blikken opleveren. Tot slot zal de legendarische Amerikaanse videoserie Girls Gone Wild, waarin beschonken tienermeisjes op het strand joelend hun shirt omhoog trekken en hun drillende tieten vrolijk de camera inzwaaien, altijd een droom blijven voor mijn kleine bombonella's.

En toch blijf ik trouw aan mijn ieniemienieboobies. Ik ben tenslotte 1,86 meter lang en weeg zestig kilo. Probeer maar eens twee zakken met elk 500cc aan siliconen in dit vel-over-been-verhaal te proppen. Ik krijg al harde tepels van ellende als ik eraan denk. Kleine borsten passen bij me en complementeren mijn lichaam. In plaats van alle aandacht voor zichzelf op te eisen spelen ze een belangrijke bijrol in het grotere geheel. Kan mij het schelen dat andere mensen kleine tieten niet sexy vinden, voor mij werkt het prima. Ik start mijn eigen trend. Theezakken aller landen, verenigt u!

Illustratie: Catarina Aimée Dahms