VERTIEFTE GLAMOUR

Ik heb pijn. Na een avond keihard dansen op paalhakken van twaalf centimeter beginnen mijn voeten langzamerhand te protesteren. Ook gaan mensen steeds op de wijde lap chiffon staan die ik bij wijze van sleep om mijn middel heb gespeld. Het is ongekend druk vanavond. En heet. Maar ondanks dat staan veel mensen dicht bij elkaar. Het is het einde van de avond, en dat betekent dat er flink geflirt moet worden, zodat niemand alleen naar huis hoeft. Ik voel me ook wel een beetje hitsig worden. Dat krijg je van al die hitte en al die goddelijke mannen om je heen. Maar helaas heb ik niemand om mijn lusten op te botvieren. Hoewel iedereen er altijd welkom is, regeert bij M.U.L.T.I.S.E.X.I. vooral de homoseksualiteit.

Het voelt alsof met elk glas wodka de watten in mijn hoofd groter en groter zijn geworden. Mijn voeten zijn zwaar, maar mijn hoofd is licht. Ik probeer te focussen, maar het lukt niet. Het lijkt alsof iedereen om mij heen een kleurplaat is waarop hevig buiten de lijntjes is gekleurd. Vage vlekken in plaats van mensen. En wat was nou de vloer en wat was het plafond? Het enige wat ik nog begrijp is de snoeiharde electro. Dan maar dansen, veel en hard dansen. Dansen tot mijn voeten slechts bloedende stompjes in mijn stiletto's zijn.

Vlakbij trekt een jongen met hooggehakte lieslaarzen van zwart lakleer zijn jasje uit. Het enige wat hij nu nog aanheeft is een kort, strak onderbroekje. De eyeliner op zijn ogen is een beetje uitgelopen. Zijn vriend, met een zwarte sjaal over zijn rode korset gedrapeerd, zit op zijn knieën en schudt met zijn kont op de maat van de pompende muziek. Op het podium stoot een jongen met zijn schaambeen hard tegen de kont van een andere jongen. Het is homoporno met broeken aan. De bottom draagt geen t-shirt, en de top knijpt zo nu en dan hard in zijn tepels.

Ik knijp mijn ogen tot spleetjes. Ik was toch met een groep? Waar is iedereen..? In de massa van gayness, lakleer, witte tule en torenhoge hakken ben ik iedereen kwijtgeraakt. Ik loop tevergeefs een rondje; met mijn armen in de lucht glijd ik tussen de zweterige mensen door. De klamme witte slingers die van het plafond tot aan de grond hangen striemen mijn gezicht. Het ruikt muf, naar plakkerige drank en kletsnatte mannenlijven.

In de rookruimte is het bijna even druk als beneden. Blauwe rook prikt in mijn ogen. Ik steek een peuk op, ondanks de tranen die opwellen om de stinkende walm uit mijn ogen te spoelen. De sigaret tussen mijn gestifte lippen ontnuchtert enigszins. In de hoek zuigt een verlepte travestiet op haar beduimelde sjekkie. Ze zit zwaar in de foundation, alsof iemand met chronische diarree de spetters met haar gezicht van zijn reet afgeveegd heeft. Een echte schijtmeid. Maar wel mooi onze schijtmeid. Bij M.U.L.T.I.S.E.X.I. is iedereen familie van elkaar; het was immers altijd een thuishaven voor het volk van de nacht. Hier was niets te gek, niets te extravagant. Jezus, wat ga ik dit feest missen. 

Op het toilet stap ik wankelend over de uitgeputte glitternichten heen die zichzelf op de grond hebben laten zakken. Ik ken er een paar. Er wordt uitgelaten geklapzoend voordat ik de deur van het hokje achter me dichttrek. De opgedroogde pis en aangekoekte SOA’s op de WC-bril kleven aan mijn zweterige billen. Voordat ik de WC weer uitstrompel, veeg ik met mijn versgewassen handen nog wat make-upresten uit mijn ooghoeken en lik ik het zoute zweet van mijn bovenlip.

In de gang kom ik Jordi tegen. Zijn witgeschminkte gezicht past bij de witte toga die hij omgeslagen heeft. Hij slaakt een hysterische gil: “Vaal, we moeten dansen! Het is bijna afgelopen!” En dus dansen we. Om mij heen de vertiefte glamour waar ik altijd zo van genoten heb; iedereen is vies, maar oh zo fabulous. De laatste M.U.L.T.I.S.E.X.I. is een avond om nooit te vergeten. De afgelopen vijf jaar was dit feest het afvoerputje waar alle freaks fantastisch waren en elke maand volledig uit hun plaat konden gaan. En waar moeten wij gore modeloeders nu naartoe, nu dit feest ten einde is gekomen? Een zorg voor later. Voordat we onze hakken aan de wilgen hangen moet er gedanst worden tot de nacht langzaamaan oplost in de vergetelheid, en M.U.L.T.I.S.E.X.I. niets meer is dan een herinnering aan een van de geweldigste feesten van Amsterdam.

GIF: Foto's gemaakt op M.U.L.T.I.S.E.X.I. door David Koppelaar.