DE VALLENDE ZIEKE

Over ons soort lees je dagelijks in de krant. (Tenminste: als je niet zestien bent. Want zestienjarigen lezen geen krant.) Daar staat dat 85% van mijn leeftijdsgenoten op regelmatige basis alcohol drinkt. Ik hoor echter bij de 15% stumpers die zijn beschonken leeftijdsgenoten van een afstandje moet aanschouwen. Dit doe ik noch vanwege religieuze redenen, noch omdat ik in vorm moet blijven om aan het wereldkampioen midgetgolfen mee te kunnen doen. Ik heb namelijk epilepsie.

Epilepsie wordt ook wel de vallende ziekte genoemd. Het komt erop neer dat wanneer ik een aanval krijg, ik tril, grom en outga. Zelf merk ik er niks van, maar voor omstanders is het alsof ik een gruwelijke dood sterf. Denk aan een kruising tussen acute hondsdolheid en de elektrische stoel. Ik ben dan ook blij dat ik het zelf niet meemaak.

De eerste keer dat ik een aanval kreeg, gezellig op zaterdagavond bij mijn ouders op de bank, werd ik na afloop wakker en voelde het alsof ik héél even had zitten knikkebollen. De waarheid was dat er buiten een ambulance voor me klaarstond. Zelf zag ik er de humor wel van in—in de ambulance zat ik een beetje foto’s te maken met mijn telefoon. Mijn moeder had echter net de schrik van haar leven had gehad: het beeld van haar oogappeltje dat als iemand uit The Exorcist tekeer gaat zal ze niet snel vergeten.

Gelukkig geloven mijn ouders niet in satanistische rituelen, maar wel in de wetenschap. Ik had epilepsie en dat gaat niet lekker samen met alcohol. Twee avonden eerder had ik een paar biertjes gedronken en de alcohol heeft iets in mijn hersenen uitgevreten dat ervoor zorgde dat ik de aanval kreeg. Sindsdien drink ik niet meer. Ik hou de schijn op dat het leuk is om vanaf de zijlijn met een flesje Fristi in mijn hand te zien hoe mijn klasgenoten zich misdragen. Als een omgekeerde Bonnie St. Claire kom ik met tal van excuses, terwijl ik het liefst mijn fluorescerende flesje zuivel inruil voor de welbekende goudgele rakker.

Ik zou graag weer eens het gevoel van dronkenschap willen hebben. De onbezorgdheid en liefde. Ik herinner me de zomeravonden als vijftienjarige dronken knaap als de mooiste. Lekker lullen, bier morsen, knoeien en onverstandig zijn. In mijn herinnering was ik grappig, knap en spontaan. Misschien is er voor buitenstaanders weinig veranderd (laten we het hopen) maar voor mijzelf is er een soort terughoudendheid. Ik kan alcohol nergens de schuld van geven. Een feestje is toch net iets minder leuk zonder alcohol.

Tot het einde van de avond, want dan krijg ik mijn wraak. De zon begint langzaam op te komen, maar de feestgangers beginnen bij bosjes te vallen. De rollen zijn nu omgedraaid. Ik ben de omstander, zij zijn nu degenen die ten onder gaan aan de alcohol. De duivel lijkt hen nu in zijn macht te hebben. Ik ruik een mix van zweet, Euroshopper-bier en braak, hoor hevig gesnik en zie hoe de bontkraagjes omstebeurt outgaan. Ik zuig aan mijn rietje en lach. Ik lach als een psychopaat. Eindelijk gerechtigheid.


Illustratie: Luciano Latuny