DE KLEERHANGERMOORD ☠

Diverse getuigen hebben het gezien. Maaikes vriendinnen, Eline en Kaylee, zij waren erbij. Wat een traumatische ervaring moet het voor ze geweest zijn. Kaylee heeft gelijk de politie gebeld, met die BlackBerry van d'r. Moedige meid hoor, die Kaylee. Het mocht niet baten, jammer genoeg. Tegen de tijd dat de politie en het ambulancepersoneel arriveerden was Maaike al hersendood. Ze konden niets meer voor haar doen. Arme meiden. Drie maanden lang hadden ze allemaal hun kleedgeld opgespaard om te gaan winkelen in de Grote Stad. Maaike kreeg zestig euro in de maand. Wat een ruzie we daar nog om gehad hebben! Ze vond het te weinig, oneerlijk weinig zelfs. Ach ja, pubers hè.

In de H&M waren ze. Het was juli, dus alles was in de uitverkoop. Eline en Kaylee vertelden dat ze er al een uur of wat waren voordat ze dat vreemde meisje opmerkten. Duidelijk zo'n vrijgevochten stadstype. Lang, dun, helemaal in het zwart, grote zwarte zonnebril. Vertrouw nooit mensen met een zonnebril, zo zeg ik altijd maar. Die hebben iets te verbergen.

Maaike stond sieraden te bekijken. Ze pakte een ring van het rekje, het was de laatste die er hing. Uit haar ooghoek zag ze het lange meisje stampvoeten en tandenknarsen. Je kon de stoom uit haar neus zien komen! Zo heeft Eline het later aan de politie verteld. Een opgetrokken wenkbrauw verscheen boven het montuur van die belachelijke bril. Zo onbeleefd! Alsof zij er meer recht op had dan onze Maaike. Terwijl Maaike de ring probeerde, bleef het meisje in de buurt, als een gier cirkelend boven een verrot karkas. Eline en Kaylee vonden het al verdacht. En toen Maaike besloot dat ze drie euro toch een beetje te duur vond en ze de ring weer weghing, griste die lange hem meteen van het rek. Schaamteloos! Eline zei dat ze er allemaal hard om gelachen hadden.

Bij de paskamer zagen ze dat gekke lange meisje weer. Ze moest even op ons wachten, maar geduld is een schone zaak. Maaike twijfelde gewoon over dat t-shirt. Toch die onzekerheid die in de pubertijd nogal eens wil toeslaan. Toen Eline en Kaylee haar hadden overtuigd dat het leuk stond en ze de paskamers uitliepen om te gaan betalen, gromde het meisje in het zwart van achter haar zonnebril: “Hoe lang kun je godverdomme over een wit t-shirt nadenken.” De freak.

Bij de kassa ging het helemaal mis. Maaike wilde voor het afrekenen nog even terugbrengen wat ze drie maanden geleden had gekocht. Deed dat kassatype van de Hennes vreselijk moeilijk over. Begreep gewoon niet dat we geen H&M hebben, hier in Drunen. Het lange meisje stond achter ons in de rij, zuchtend van ergernis, trillend van ongeduld. Toen die lange nogmaals luidruchtig kuchte keerde Maaike zich tot Kaylee. Zij wist niet meer precies wat ze tegen haar had gefluisterd, maar het moet iets als “ik word echt gek van die uitgemergelde cybergothic achter ons” zijn geweest. Zo assertief, die Maaike. Net als d'r vader. Ze moesten er alledrie hard om giechelen.

Maaike is vermoord. Vermoord tijdens de uitverkoop bij de Hennes. Ruim twintig keer gestoken met een kleerhanger en ter plekke doodgebloed. Ik hoop dat de verkoopsters de vlekken nog uit de kleding kunnen krijgen. Lastige vlekken krijg je van steekpartijen. Bloed, gal, maagzuur. Alles door elkaar, kan geen Vanish tegen op. Gelukkig zal die zwarte anorect wel onder de smurrie hebben gezeten. Smurrie van Maaike.

Eline vertelde dat de politie de kleerhanger uit haar handen heeft gerukt en haar direct in de boeien heeft geslagen. Haar zonnebril was inmiddels afgevallen. Volgens Eline puilden haar ogen uit van woede. Toen ze haar afvoerden riep ze iets over shoppen tijdens de uitverkoop en onverdraagbare irritatie. Valentijn heette ze, geloof ik. Die meid was gek.

Illustratie: Luciano Latuny