DE CAVIAPOLITIE

Toch deed ik het, rebelse gek die ik ben. De cavia bleef voor twee weken en dat was een leuke tijd. Ik deed ook allemaal leuke dingen met het diertje, want zo ben ik nu eenmaal. Ik ben een gezelligheidsdier. Carpe diem! Weet je wel. Op zaterdagavond liet ik de cavia bijvoorbeeld een kleine show opvoeren. Dat had ik heel serieus aangepakt. De nacht ervoor had ik uit een lap stof een colbertje op maat gemaakt met een bijpassend hoedje. Dat was lachen joh. Ging ‘ie bijvoorbeeld heel raar lopen met van die voetjes enzo. En met hele lange teennagels, dat ook. Je weet wel. Dat typische caviagedoe. Hilarisch. Lag ik helemaal in een deuk.

Na het dansen gingen we samen douchen. Naakt ja. Met water en shampoo. Dat voetballersgedoe. Zag ik dat de cavia zichzelf heel sensueel aan het insmeren was met wat shampoo uit zo’n heel klein flesje dat je krijgt in hotels. Dat smeerde hij dan onder zijn oksels, want hij wist natuurlijk helemaal niet dat wij mensen shampoo voor ons hoofdhaar gebruiken. Ik kijken weet je wel. Hij terugkijken. Niemand die er iets van zei. We genoten, dat zag je gewoon. Toen de cavia was uitgedoucht stonden zijn haartjes helemaal overeind. Heb ik snel een washandje om hem heen geslagen. Die deed ik dan als een soort handdoekje om zijn reet. Vond ‘ie heerlijk. Zag je hem de douche uit lopen met dat handdoekje om zijn middel. Geweldig.

Wat mij opviel was dat deze cavia heel netjes was. Dat wist ik niet. Na afloop van het douchen deed ik namelijk alsof ik wegging, maar dan stond ik gewoon om het hoekje te loeren. Zag ik dat hij heel schattig zijn handdoekje aan het opvouwen was en deze in een hoekje had opgehangen om te drogen. Dan breekt toch je hart?

Als we even later helemaal schoon ons bedje inkruipen is het suizend stil. Op straat is geen hond te bekennen. Alleen een zwerfkat glipt nog net de hoek om en er waait een plastic zak van de Lidl voorbij. In de kamer is het drukkend warm. De temperatuur ligt rond het kookpunt. Ik draai in mijn slaap en transpireer meer dan gebruikelijk.

Plotseling wordt de deur met ongekende kracht ingetrapt. Op stampende spierballenmuziek lopen breedgeschouderde mannen de deur plat en stormen mijn kamer binnen. Hun lege ogen zijn demonisch rood en wijd opengesperd. Uit hun mond stroomt gal en ze schreeuwen onophoudelijk. Ze lijken rechtstreeks uit de hel te zijn gekomen.

Als ik naar de cavia kijk zie ik twee uitpuilende ogen die me vanuit zijn kooi wanhopig in de gaten houden. Tegelijkertijd rent hij zwetend rond in een soort stroomopwekkend renrad waarop een grote accu is aangesloten. Ik begrijp er niets van. Zo heb ik de cavia niet ingestopt. Tijdens het rennen lijkt de cavia me iets te willen vertellen. Ik herken wat woorden in het gepiep. Iets met nieuwe plannen van de PVV ofzo. Langzaam maar zeker begin ik het te begrijpen. Het is de caviapolitie. Ik ben erin geluisd.

Illustratie: Luciano Latuny