DE FESTIVALDOUCHE

Festivalmensen zijn vies. Het is dat mijn favoriete artiesten komen en mijn vrienden ergens in de buurt ronddwarrelen, maar anders zou het verblijven op ranzige festivalterreinen en bijna vloeibare campings een volkomen masochistische daad zijn. Zeker als op dag vier de moesson losbarst. De gevulde Dixi-toiletten vallen om of lopen over en een vloedgolf van pis overspoelt de toch al niet zo brandschone tentjes, waar wij in liggen te overleven. Het is één groot drama.

Nu zijn ze ook nog naakt. Mijn oog valt meteen op een kereltje recht tegenover me, in het hoekje van de dampende, vieze, (met spiegels gevulde) doucheruimte. Oprecht de ranzigste vent sinds mensenheugenis. Ik raak gebiologeerd door zijn afstotelijkheid. Ik begin bovenaan. Zijn kop is vreemd. Hij is volgevreten van het vettige festivalvoer en ingevallen van verschillende soorten drugs tegelijkertijd. De kop die je je voorstelt bij iemand die crack in zijn tosti verwerkt. Er zit opgedroogd bloed onder zijn linkerneusgat, waar hij een oordopje in heeft gestopt. Het andere oordopje zit nog in een van zijn oren. Het ziet er een beetje treurig uit.

Zijn tanden zitten nog in zijn bek, maar het is duidelijk te zien dat zijn kaken het zwaar te verduren hebben. Ze trillen nog na van de ecstasy van gisteravond. De blik in zijn ogen is zo dof dat je hem bijna nog een paar pilletjes zou toestoppen, zodat hij niet meer zo doods zou kijken. Maar ja, dat moet je natuurlijk niet doen. De junk voeden. Dan willen ze nog meer en voor je het weet zijn je portemonnee en telefoon ook ineens weg. Het vercrackte mannetje is duidelijk zo’n type. Hij kijkt me continu strak aan. Alsof hij me dadelijk gaat steken voor een druppel douchegel.

Ik zak af naar de borstkas, die me sterk doet denken aan een combinatie tussen een kraterlandschap en een groot, pulserend pastagerecht waarvan de besteller instant-spijt zou krijgen. Het gerecht waarvan de chef-kok het oprecht vervelend vindt het je voor te schotelen. De buik is versierd met een amateuristische, pasgezette tatoeage. Linksboven de navel heeft de sukkel zichzelf een levensleus in Comic Sans aangedaan. “Duizend of dood”, staat er, in half ontstoken letters.

Dan kom ik aan bij de penis. Ik wou het eigenlijk niet doen, maar het was voor mij, en met mij achttien andere naakte mannen, schijnbaar noodzakelijk toch een vluchtige blik op het geslachtsdeel in kwestie te werpen. Die heeft het zwaar, zo onder festivalomstandigheden. Dat is duidelijk te zien. De hele boel doet me denken aan vuurwerk dat al is afgegaan. Verschrompelde en uit elkaar geknalde troep, half vermengd met vuil van de grond en regenwater.

Na deze analyse brak het moment suprême aan. Opeens begint het vercrackte ventje te bloeden. Er stroomt bloed uit zijn tepel. Hij doet er niets aan, omdat hij het te druk heeft met glazig naar mij kijken. Dus zeg ik er maar iets van. Hij antwoordt niet. Ik wijs hem aan en hij wijst terug. Het kwartje begint te vallen.

Ik kijk in een spiegel. Fuck.

Illustratie: Luciano Latuny