VERZOEKNUMMER

De patiënt kijkt naar de huisarts. Hij draagt een strakke witte broek. Het is een broek waarin de omvang van het geslachtsdeel goed naar voren komt als je richting het kruis kijkt.

“Nee, ik heb iets aan mijn… je-weet-wel.” De patiënt wijst met zijn hoofd naar zijn bovenbenen, naar zijn penis om het zo maar te zeggen.

Als de dokter hem opzettelijk niet lijkt te begrijpen, wordt de patiënt rood. Knalrood eigenlijk, hij lijkt wel een tomaat. De huisarts begint weer te lachen en staat abrupt op. Met grote passen loopt hij naar de patiënt toe. Door het felle licht schijnt de donkere slip van de dokter door zijn strakke witte broek heen.

“Wilt u even opstaan?” 

Als de patiënt opstaat duwt de dokter hem hardhandig tegen de muur.

“Doe je broek uit!”, zegt de dokter dwingend. Tegelijkertijd drukt hij zijn hand in een kommetje tegen het geslachtsdeel van de patiënt. Vermoedelijk probeert de huisarts de grootte van zijn penis door de broek heen te voelen en voor heel even lijkt de patiënt dit zelfs lekker te vinden, maar hij deinst dan toch naar achteren.

“Kan ik het niet gewoon beschrijven? Of kan ik misschien een foto laten zien die ik gisteren met mijn telefoon heb gemaakt? Ik heb namelijk een foto van mijn eikel gemaakt.”

De huisarts schudt zijn hoofd langer dan nodig. Zijn hoofd lijkt bijna van zijn nek af te draaien.

“Nee, ik moet het met mijn eigen ogen zien. Alleen dan mag ik een euthanasieverzoek tekenen. Zo zijn de regels, ik heb ze niet zelf verzonnen. Zo, en nu die broek uit of ik trek hem uit!”, roept de dokter met overslaande stem. De andere patiënten in de wachtkamer kijken op. 

Langzaam doet de patiënt zijn broek uit, maar begrijpt niet waarom de dokter over euthanasie begint. Wanneer de patiënt zijn slip naar beneden schuift, gaat de dokter op zijn hurken zitten. Hij probeert zijn evenwicht te behouden door met zijn armen te leunen op de bovenbenen van de patiënt. 

“Zo, wat hebben we hier? Gevalletje smegma! Meneer heeft zijn eikel niet goed schoon gehouden,” roept de dokter triomfantelijk. Hij schijnt echt blij te zijn met deze constatering. De huisarts kijkt de patiënt niet aan tijdens het praten; hierdoor lijkt het alsof de dokter tegen de penis van de patiënt spreekt.

Na een paar minuten stilte knijpt de dokter zonder handschoenen in de eikel van de patiënt. Blijkbaar hecht de dokter geen waarde aan hygiëne. Hij knijpt zo hard dat de patiënt het uitschreeuwt van de pijn. Tegelijkertijd stroomt er pus over de handen van de huisarts. 

“Waarom bent u niet besneden, meneer?”, vraagt de dokter rustig, terwijl hij in de tussentijd weer is gaan staan en zijn handen aan zijn broek afveegt. Hij staat nu tegenover de patiënt, die nog met zijn broek op de enkels staat.  

“Als je besneden bent hoef je de voorhuid niet naar achter te trekken tijdens het douchen, dat scheelt. Dan voorkom je dit soort dingen.”

De patiënt geeft geen antwoord en probeert bij te komen van de pijn.

“Voelt u zich somber meneer? Nee? Waarom niet?!” De dokter kijkt de patiënt indringend aan. Het lijkt alsof hij de patiënt probeert te hypnotiseren.

“Gewoon, ik voel me niet somber. Ik heb alleen last tijdens het urineren. Het brandt.”  

De dokter doet een stap naar voren en grijpt naar de ballen van de patiënt. Hij knijpt er met volle kracht in, zijn balzak ontploft bijna. 

“Ik ben geen weigeraar, hoor je me? Als ik zeg dat jij je somber voelt, dan voel jij je somber. Begrijpen wij elkaar? Laten we het voor beide partijen niet moeilijker maken dan het al is. Er wordt de laatste tijd namelijk veel geklaagd over weigerende huisartsen. In de wet staat dat alleen bij uitzichtloos en ondraaglijk lijden euthanasie mag worden toegepast. Veel huisartsen weigeren daarom een verzoek tot euthanasie, maar zo ben ik niet. Ik doe niet moeilijk. Ik weet dat je het wil, maar ik moet het van jou zelf horen. Je hoeft het alleen maar te zeggen.”

Illustratie: Luciano Latuny