LONDON'S BURNING

Ik had bijvoorbeeld twee weken geleden een boeking voor een kunstfilm, waarvoor we eerst opnames maakten in een studio in Londen, en daarna naar Sicilië afreisden om te schieten op de Etna. Ziehier de bevestiging: voor een boeking naar zowel een grote stad als een adembenemende afgelegen locatie vliegen. Dat hele model-turned-actress-jet-set-leven, dat bevalt me wel. Maar nu zit ik toch met een steen in mijn maag. Want na anderhalve week terug te zijn geweest in Amsterdam, moet ik opnieuw naar Londen, voor het opnemen van de voice-overs en een presentatie van het project in een galerie. En als ik het journaal mag geloven kan ik beter een enkele reis Bagdad boeken. Chaos van gelijke strekking, maar tenminste met een aangenamer klimaat.

De Londense rellen breken het weekend voor mijn terugkeer naar de Engelse hoofdstad uit. Het is een bizar gevoel om te zien dat in de stad waar bij mijn vertrek zes dagen geleden nog geen vuiltje aan de lucht was, ineens zo gigantisch de pleuris is uitgebroken. Ik blijf op tot diep in de nacht en bekijk talloze filmpjes op internet van boze jongeren die de etalage van de Footlocker aan scherven rammen met de overblijfselen van een telefooncel. Mijn sigaretten zijn in een mum van tijd op. Bloody hell, dit is heftig! En ik heb zelfs nog aan mijn modellenbureau gevraagd of ik een dag langer kon blijven zodat ik bij de wrap party kon zijn. Maar feesten in een fikkend Londen, dat lijkt nu ineens een bijzonder slecht idee.

Ik heb besloten om te gaan, ondanks de hysterische journaals, waar de plaatsen van onrust op de kaart van Londen illustratief weergegeven werden door middel van rode vlammetjes, en de beste kijkers thuis hevig werd aangeraden om reizen naar Londen sneller te annuleren dan je “Cheerio, Ol' Chap!” kunt zeggen. Nee, nadat Jo (de producer en degene bij wie ik ga logeren) me heeft verzekerd dat het ergste geweld nu wel is overgewaaid zie ik geen reden meer om niet te gaan. Ik heb werk te doen. Toch ben ik niet helemaal gerust als ik in Londen aangekomen richting de uitgang van het station loop. Ik verwacht een braakliggend land; overal glasscherven, opgeblazen auto's, de resten van de Big Ben nog nasmeulend naast de lijken van bestolen bejaarden, naakt en koud. Nerveus loop ik het station uit en ik zie: niets. Niets wijst op het vandalisme waar de kranten eerder deze week geen genoeg van kregen. In de dagen die volgen hoor ik er vooral veel mensen over praten, maar de meesten hebben zich gewoon thuis schuilgehouden en hebben alleen veel sirenes gehoord.

Mayfair is een van de duurste wijken van Londen, en ook hier geen teken van geweld. Ik vind het gek. Als je een winkel plundert en berooft, dan ga je toch liever voor Chanel dan voor de Footlocker. Valt veel meer te halen, zou je toch denken. En bovendien, daar ging het toch allemaal om, volgens die experts op het journaal. Kansarme jongeren, die vastgeroest zitten in de hardnekkige overblijfselen van het Thatcher-regime en hun frustratie willen botvieren op de gezapige Britse bourgeoisie? Maar geen Franse Revolutie-eske taferelen, geen guillotines of afgehakte hoofden van de adel op hoge speren gespietst.

Uiteindelijk bevind ik me op de wrap party. We zitten op het Dalston Roof Park, een dakterras met uitzicht over heel oost-Londen. We drinken Frozen Margarita's van vijf pond per stuk. Het is eigenlijk belachelijk, denk ik, terwijl ik aan het rietje zuig en uitkijk over de daken van de stad. Drie dagen in Londen en geen enkel teken van onrust. Waarschijnlijk ging het in de buurten waar het geweld oplaaide slechts om enkele straten die in puin gelegd werden. Waarom had ik dan het idee dat de hele stad was platgebrand? Ik realiseer me natuurlijk dat de rellen in de media tot post-apocalyptische proporties zijn opgeblazen, omwille van kijkcijfers en aanverwante belangen. Maar waarom vind ik het dan zo'n ontstellende gedachte dat ik er niets van meegekregen heb?

Het antwoord slaat in als een mokerslag. Als model beweeg ik me in de modewereld, een van de meest elitaire industrieën denkbaar. Een industrie die zich niet bemoeit met wereldproblematiek, maar met commercie, geld en materialisme. Creativiteit is natuurlijk ook een belangrijke component, maar ook dat heeft een air van arrogantie. Mode en kunst zijn verheven boven elke vorm van realiteit. En als het gaat om de haves en de have-nots, dan sta ik lijnrecht tegenover de gefrustreerde jongeren die de rellen zijn begonnen. Geen wonder dat ik voor mijn werk niet in de probleemwijken kom waar het echt chaos was. Als model hoor ik thuis op dakterrassen met een exorbitant dure drankkaart.

Ursula, de regisseuse, legt haar hand op mijn arm. Ze zegt dat ze het leuk vindt dat ik nog voor de wrap party gebleven ben. Ik probeer te smizen, maar ik meen het niet. Ik heb mezelf nog nooit zo'n bevoorrechte trut gevonden.

Illustratie: Luciano Latuny