REMIXCULTUUR

In de perceptie van deze samplehaters, is de hedendaagse cultuuruiting namelijk gefundeerd op diefstal. Welkom in de ‘Remix Culture’. Nieuwe uitingen komen voort uit het knippen, mixen en opnieuw in elkaar draaien van eerder gemaakte zaken. Zowel kennis als kunst. Kijk maar naar Wikipedia, bijvoorbeeld. Samen combineert men kennis om een gigantische, gedeelde encyclopedie op te zetten. Of compilatievideo’s op YouTube. Uit verschillende filmpjes de hardst falende stukjes knippen en achter elkaar monteren, om zo de meest falende vijf minuten ooit vertoond te creëren. Geweldig. Of zelfs, zoals eerder genoemd, het hergebruiken van oudere muziek, om daar nieuwe, experimentele muziek van te maken. Maar het vervelende aan dit laatste voorbeeld is dat je via bepaalde copyrightregelingen eigenlijk helemaal geen recht hebt op de door jou gebruikte content. De bouwstenen van het door jou geconstrueerde huisje, zijn niet jouw eigendom. Sterker nog, door het onrechtmatige gebruik van die essentiële bouwstenen, zo het zomaar eens zo kunnen zijn, dat je wordt beboet. En die boete is dik.

Bij “Otis” ligt het iets anders. Er is geen sprake van ‘daadwerkelijke’ diefstal. Kanye West en Jay Z hebben de sample namelijk ‘gecleared’, wat wil zeggen dat ze een schikking hebben gemaakt met degenen die de rechten van “Try A Little Tenderness” in handen hadden. Om het maar even simpel te stellen, Ye en Jay hebben de portemonnee getrokken, opdat ze niet later een nog dikkere portemonnee hoeven te trekken. Ze hebben betaald voor het publicatierecht van hun bloedeigen kunstuiting.

Het hele idee achter copyright, klopt dus eigenlijk niet meer. Copyright is niet langer slechts een middel om rechthebbenden mee te beschermen. Alles rondom copyright lijkt uit volle borst “FINANCIËEL BELANG” te schreeuwen. Daarnaast is het onderliggende idee, om mensen juist aan te zetten tot het zelf ‘creëren’ van kunst, niet gelukt, omdat een remix net zo goed kunst kan zijn. Het ‘zelf schapen van werk’ is dus niet per se nodig. Er rust momenteel een limiet op creativiteit, aangezien het onmogelijk is voor een willekeurig individu zonder bakken met geld, legaal gebruik te maken van eerder gepubliceerde visuele of muzikale content.

Samplehaters voelen zich dus bestolen. Zowel sentimenteel als plaatsvervangend copyrighttechnisch. Want het is toch ‘hun’ Otis Redding, waar zij altijd zo van genoten en het is ‘verschrikkelijk’ dat twee rappertjes een prachtig nummer uit elkaar scheurden om er overheen te spugen. Ik ben het daar niet mee eens. Copyright staat kunst in de weg. Het zou juist prachtig zijn als iedereen in staat was het werk van Otis Redding te remixen, samplen of uit elkaar te knippen. Ik denk dat het recyclen van Otis Redding hem relevant houdt. Sterker nog, in een vrije remixcultuur zal Otis Redding nooit sterven.

Ilustratie: Luciano Latuny