LUIE DONDER

De kleren op de vloer naast mijn bed liggen er lusteloos bij. In plaats van fantastische outfits doen ze nu meer denken aan bobbelige vloerbedekking. Hier en daar ligt een verlaten, hooggehakte schoen. De koffer van mijn laatste tripje naar Londen staat onuitgepakt temidden van de ongewassen massa zwart van mijn garderobe. Ik herinner me vaag dat er onder dat stapeltje vies ondergoed enkele ongeopende pakketjes van Bol.com liggen. Daarin zitten de studieboeken die ik heb besteld. Als ik nu alleen al denk aan het feit dat ik morgen alweer begin met mijn studie, dan zakt de moed me in de schoenen. Retrospectief is mijn vakantie dan ook samen te vatten als zeven seizoenen Gilmore Girls, zes seizoenen Sex and the City, twee seizoenen Ugly Betty, twee seizoenen United States of Tara, vier seizoenen Will&Grace, twee seizoenen Glee, een handjevol films en enkele honderden filmpjes op YouTube. Hoe moet ik in vredesnaam weer een verantwoordelijk en gedisciplineerd leven gaan leiden als ik de afgelopen twee maanden heb geleefd als een bedlegerige obesitaspatient?

De geur in mijn zwijnenstal vult me met een allesverzengend schuldgevoel. Het is zo'n geur waaraan je de oorzaak precies kunt herkennen: een lethargische niksnut die vaak nachtenlang ongewassen in haar eigen vuil heeft liggen rollebollen. Tel de vele verzaakte poetsmomenten, miljoenen verorberde sigaretten en het benauwde, klamme weer van deze zomer daarbij op, en je krijgt die krokante geur die je alleen in het toilet van de McDonalds tegenkomt: vettig en bedorven, met een vage herinnering aan uitgescheten kipnuggets. Het is mijn geur, de geur van een luie donder.

Je hebt van die mensen die hun vakantie gebruiken voor iets nuttigs. Mensen die bijvoorbeeld naar Afrika gaan om daar in de brandende zon een weeshuis uit de grond te stampen, of een revolutionair irrigatiesysteem aan te leggen. Anderen voegen zich bij een animatieteam van een camping en gaan in de brandende zon het verveelde kroost van gezapige toeristen te lijf met handpoppen, wasco en fimoklei om ze iets op te beuren. En weer andere mensen gaan gewoon op avontuur. Ze gaan liften, of interrailen, of backpacken. Als ik hieraan denk trek ik mijn zweterige dekens op tot aan mijn kin, start ik nog maar een aflevering Absolutely Fabulous op en klamp ik me vast aan deze laatste wanhopige gedachte: morgen begin ik weer met studeren. Morgen moet ik wel.

Illustratie: Luciano Latuny