INTERVIEW: ALMA MATHIJSEN

“Samen met Fanny en Tim Metz, ook Spunkers, vloog ik naar Suriname, Ghana en Marokko. Daar gingen we dan uitburgeren: inburgeren maar dan andersom. We wilden voor dat land zo normaal mogelijke dingen doen en gingen bijvoorbeeld een keer konijnen slachten. Dat was in Marokko. Op het laatste moment kwam de eigenaar binnen, die riep dat het niet halal was. Vrouwen mogen niet slachten.”

Alma ziet de reizen, ondanks al het heftige dat ze meemaakte, als het mooiste dat ze voor Spunk heeft gedaan. Ze vertelt er graag over: “In Suriname hebben we 24 uur in een vrouwengevangenis gezeten. Alleen de directeur wist ervan. Op de binnenplaats ontmoetten we andere gevangenen en die waren zo aardig voor ons. Ze vroegen de hele tijd hoe we hier terecht waren gekomen en zeiden dan: “De mannen, hè? Het zijn altijd de mannen.” Toen Tim de volgende dag kwam filmen en wij helemaal geen gevangenen bleken, voelde ik me zó schuldig.”

Haar redactietijd bij Spunk was dan misschien niet heel erg lang, maar Alma denkt er met veel plezier aan terug: “Voor mij was Spunk echt een leerschool met gelijkgestemden. Ik heb er veel vrienden aan overgehouden. Ik vind het ook helemaal niet erg dat er in interviews of recensies staat dat ik oud-Spunker ben. Integendeel! Negatieve reacties op mijn stukken en filmpjes vond ik wel moeilijk. Zolang er maar meer positieve reacties dan negatieve waren, was het goed. Eentje is me altijd bijgebleven: “Wauw. Ik hoop dat ik ooit zo mooi kan schrijven als dit.”

Ik vraag Alma of er dingen zijn die ze voor Spunk deed waar ze spijt van heeft. “Bij de vrijdagpoll, waar Spunklezers konden kiezen wat wij die dag zouden gaan doen, won de opdracht ‘een Marokkaan zoenen’. Fanny had een vriendje dus ik moest het doen, maar zij wilde hem uitzoeken. Ze koos een willekeurige Marokkaan met duivelstanden en opgeschoren haar. Hij was dertig ofzo. Natuurlijk wilde hij wel. Verschrikkelijk! Ik heb wraak genomen, maar daar moet je Fanny maar over vragen.”

We gaan terug naar haar pas verschenen roman "Alles is Carmen". Alma vertelt hoe ze aan het bijzondere ontwerp van haar omslag is gekomen. Op internet kwam ze het plaatje tegen, maar het kostte nog moeite om te vinden wie de foto van het hert geschoten had. Het bleek een New Yorkse jager te zijn. “Hij had het hert niet zelf neergeschoten maar wel gevonden. Hij dacht dat mensen hem misschien hadden geaaid en dat hij daardoor door zijn moeder was verstoten. Ik vind het een heel passend beeld bij het boek. Vorige week was de boekpresentatie op Manuscripta. Ik zag pas hoe druk het was toen ik zelf het podium op moest. Alle banken zaten vol maar daarachter stonden echt nog iets van honderd mensen. Iedereen was zó lief! Ik heb nog nooit een dag gehad dat er zoveel liefde over me heen viel.”

"Alles is Carmen" is verschenen bij De Bezige Bij. 

Foto: Marijn Sikken,  Bewerking: Luciano Latuny