VERDWAALD IN DE TIJD

Polyfazisch slapen. De kunst van vaker, doch minder slapen. Tijdens het slapen herstelt het lichaam zich van de voorafgaande dag. Dit gebeurt door middel van REM-slaap (Rapid Eye Movement): de fase van de nachtrust waarbij sommige spieren verlamd zijn en er veel gebeurt met de hersenen. Deze vorm van herstel begint normaliter pas na anderhalf uur geslapen te hebben, maar is ook eerder te triggeren. Door middel van structureel slaapgebrek is het mogelijk een effectiever slaapschema aan te nemen, waarbij slechts enkele malen per 24 uur (polyfazisch dus) een korte tijd geslapen hoeft te worden. Ik ga mezelf de komende vijf dagen in deze alternatieve manier van leven storten, en wel met het volgende schema:

‘s Nachts slaap ik drie uur van 1.00 tot 4.00 uur. Vervolgens pak ik een cyclus van 6.15 tot 7.00 uur. Midden op de dag mag ik godzijdank nog een keer naar bed van 14.00 tot 14.45 uur. Ik hoop dat ik het overleef.

Dag 1. Ik ben vannacht begonnen met drie uur slaap, en ondanks dat het moeilijk opstaan was om vier uur ‘s nachts valt het nog best mee. Ik voel me alsof ik gister ben uitgegaan maar ook vroeg op school moest zijn. Op een vage manier vertrouwd. De cyclus om kwart over zes was heerlijk, en voelde als een verlengstuk van de eerdere drie uur slaap. De powernap om twee uur ‘s middags was verschrikkelijk omdat ik compleet gedesoriënteerd wakker werd en niet meer wist waar ik was.

Totale uren slaap: 4,5  
Gevoel: Oké, op een klein beetje keelpijn na.

Dag 2. Gisternacht ben ik zonder enig probleem in slaap gevallen. Mijn lichaam hoopte op een lekker lange herstelslaap, maar dat kreeg het niet. Na drie uur slaap valt het me nog heel erg mee om op te staan. Ik voelde dat ik rustig ontwaakte en nergens mentaal mee bezig was. Ik weet niet hoe het komt, maar ik krijg steeds meer en selectiever honger. Zo had ik vannacht om vijf uur opeens verschrikkelijk veel zin in pistachio’s. Maar ja, op dat tijdstip zijn alle winkels dicht. 

Na de middagslaap van anderhalf uur was ik weer heel erg in de war. Mijn lichaam moet nog steeds aanleren dat het niet meer acht uur de tijd heeft om te herstellen. Schiet op, dom lichaam.

Totale uren slaap: 4,5
Gevoel: Redelijk, nog meer keelpijn en meer moeheid. Verder heb ik erg weinig zin om dingen te ondernemen.

Dag 3. Gisteravond had ik voor het eerst zin om te stoppen met het experiment. De moeheid had alles overgenomen en niks lukte me meer. Zo had ik tijdens het tanden poetsen pas heel laat door dat mijn mond wagenwijd open stond. Alle tandpasta en kwijl belandde op mijn shirt. Hierna kon ik me niet meer bedenken waar ik mijn wasmand had neergezet, dus ben ik maar met het vieze shirt aan gaan slapen.

Totale uren slaap: 5
Gevoel: Moe. Laat me met rust. 

Dag 4. Ik wil niet meer. Ik word steeds opeens wakker terwijl ik iets aan het doen ben. Afwassen en andere huishoudelijke taakjes zijn onmogelijk omdat ik het niet snap of opgeef na een half kopje. De vorige drie zinnen hebben me zes minuten gekost om te schrijven. Het opmerkelijke is dat het ‘s nachts heel goed gaat. Het ontwaken wordt makkelijker, en daarnaast ben ik veel productiever als het buiten donker is en ik weet dat de rest van het land ligt te slapen of naar de tering is.

Het enige nadeel van deze nachtelijke helderheid is het alleen zijn. Ik voel me Bill Murray in Lost In Translation, maar Scarlett Johansson bestaat niet. Ik ben een cynische oude man met een ongezonde hoeveelheid zelfmedelijden, en er is geen prachtig, onzeker meisje van 23 met wie ik Japanse films kan kijken, en die me laat inzien dat mijn plaats in het leven het gevolg is van logische, gezonde stappen. En dat alles wel meevalt. En dat ik kortere zinnen moet maken.

Totale uren slaap: 5
Gevoel: Volgens mij besta ik niet meer.

Dag 5. Mijn botten doen pijn. Dit is niet de bedoeling. Ik wil oneindig lang slapen. Misschien heb ik geluk als ik mijn hoofd door mijn computerscherm ram en een losse scherf mijn halsslagader openhaalt. Dan is er geen kutwekker meer die me na 45 minuten wakker maakt. Dan is er ook geen onzichtbare cyclus meer die bepaalt hoe ik me voel. Ik wil naar huis maar ik ben er al. Ik ben blij dat dit de laatste dag is, want ik kan niet meer.

Totale uren slaap: 5
Gevoel: Pijn, verdrietigheid, eenzaamheid, pijn.

Resultaat: Ik heb 29 van de laatste 120 uur geslapen, en voel me alsof ik vijf jaar in een werkkamp heb gezeten. Ik kan inzien hoe een onmenselijk slaapschema als dit effectief kan zijn als je grote zakendeals met China doet of een extreem gemotiveerde taxichauffeur bent, maar voor de mensen die graag overdag functioneren is het erg moeilijk om zo te leven. Ik wil niet meer stoned lijken, ik wil de afwas kunnen doen, en eindelijk mijn vieze shirt wassen. En ik wil op zoek naar Scarlett. Ik ga naar bed.

Foto: Olivier Biggs