DUURZAAM DOOD

Dit vroeg ik me af toen mijn favoriete socialite me er onlangs op attendeerde dat er een legio aan mogelijkheden bestaat voor het creatief verwerken van je lijk. Mediatijgerin Marijke Helwegen openbaarde dat ze op een zekere dag gerecycled wil worden, waarna ik slechts kon denken: You name it, girl! Want wegrotten onder de Hollandse zeeklei, daar krijg ik nachtmerries van.

Bijzonder veel angst om op een zeker moment het loodje te leggen heb ik niet. Bij de gedachte aan een begraafplaats tegenover cafetaria ‘t Pleintje—met serene knotwilgen en keurig bijgehouden heggetjes—krijg ik echter spontane rillingen. Als Bin Laden een zeemansgraf krijgt en de complete Sahara Kadhafi’s gedwongen rustplek is, dan wil ik ook iets exotisch. Niks geen uitvaart met krentenbollen, slappe koffie en een lullige urn. De gift van mijn lichaam aan het universum moet minstens zo spectaculair zijn als het leven zelf.

Ik kan me nog goed herinneren hoe enthousiast ik werd van een aflevering van Jackass waarbij Johnny Knoxville zijn oma meenam naar een taxidermist om te vragen wat het hem zou kosten om haar op te zetten. “Ja!”, riep ik, “dat wil ik ook!” Dat lijkt me eervoller dan dat er ongegeneerd in je gesneden wordt omdat je je lichaam hebt geschonken aan de wetenschap. Mocht opzetten praktisch onmogelijk blijken, dan zou ik ook gerust in een potje sterk water willen eindigen. Als het met tweehoofdige biggetjes kan, dan kan het ook met mij.

Een andere optie zou zijn om me te laten invriezen. Als trouwe soapgroupie sloeg mijn hart ooit over van gelukzaligheid toen het GTST-personage Frits van Houten ingevroren bleek te zijn. Er is zelfs een naam voor mensen die het verlangen delen om zich klinisch dood in een vrieskist te laten stoppen: cryonisten. Wanneer de wetenschap het op een dag toelaat, hopen zij opnieuw over de aardkloot te mogen huppelen. In Rusland biedt de organisatie KrioRus al aan zeventien mensen een Arctisch graf. ‘A reasoned choice of a modern man’ is hun dodenmotto. Zonder meer origineel, maar de tienduizenden euro’s die daarvoor moeten worden neergelegd besteed ik liever aan een adoptiepinguïn. Dan kan ik er tenminste van genieten terwijl ik nog leef.

Misschien past iets met een lager futurismegehalte beter bij me. Ik ben weleens in het Torajaland geweest op het Indonesische eiland Sulawesi. Daar rot je als dode jarenlang weg in een grot totdat je familie je skelet komt halen om te vieren dat je hebt geleefd. Een prachtig stukje folklore. In Nederland zie ik dat echter niet zo gauw gebeuren. Hier zijn we gedoemd om onder de frituurdampen van cafetaria’s te verwelken, terwijl er zoveel moois van ons had kunnen worden. Marijke, schat, ik begrijp je volledig. En als het even kan drink ik in een verre toekomst graag uit de plastic glaasjes die nu nog onderdeel zijn van je strakke persoonlijkheid.