DE BITCH VAN GREENPEACE

“Maar de wijze waarop is toch helemaal niet belangrijk! Het gaat erom dat je donateur bent geworden, Daan! Je bent donateur!”, klinkt er echoënd door mijn hoofd. Maar wat maakt mij dat nou uit? Wat beteken ik eigenlijk? Wie ben ik? Om achter het antwoord op deze prangende vragen te komen, ga ik verhaal halen op het hoofdkantoor van Greenpeace.

Het pand van Greenpeace is niet gemakkelijk te vinden. Google Maps, mijn digitale slaaf, vertelde me dat het ergens ten oosten van Amsterdam Centraal zou moeten liggen, maar zelfs met zijn doorgaans kloppende hulp kost het me een tijdje voordat ik het pand daadwerkelijk vind. Geen enkele medewerker zag kennelijk de noodzaak in het aanbrengen van het Greenpeace-logo aan de buitenkant van het gebouw. Vreemd, het lijkt wel alsof ze het niet echt op prijs stellen dat men langskomt.

Na duizenden deuren via tergende intercomgesprekjes open te hebben gekregen wandel ik triomfantelijk de broedplaats van de met mijn portemonnee gesteunde ideologie binnen. Het ruikt er naar een combinatie van Fair Trade-koffie, het huis van mijn opa en een penetrante zweetlucht. “This is where the magic happens,” denk ik, terwijl ik kijk naar een pafferige kerel die een hap neemt van zijn broodje met diervriendelijk vlees. Hij geniet ervan. Er zit wat in zijn snor.

“Hee dude!”, roep ik amicaal tegen de receptionist, terwijl ik mijn handen op de balie laat rusten. Hij trilt een beetje, en stottert als hij mijn vraag om een interviewtje opvliegend beantwoordt met “Je komt niet gelegen.” Het is alsof ik hem net heb betrapt op het kijken van porno onder werktijd. In een poging hem gerust te stellen en mijn zin door te drukken, vertel ik hem dat ik een dappere strijder ben, aangezien ik zeven euro per maand betaal aan Greenpeace. “Wij zijn krijgers, man, jij en ik. We vechten schouder aan schouder tegen de maatschappelijke incorrectheid op deze wereld. Babyzeehondjes mogen niet zomaar doodgeknuppeld worden! Kan ik echt niet iemand een vraag stellen over mijn donateurschap?”, vraag ik hem. Hij verzoekt me opnieuw zo snel mogelijk het pand te verlaten. Het feit dat ik Greenpeace support, maakt ons geen vrienden.

Er komt een vrouw aangelopen. In een poging mijn queeste toch nog te vervullen vraag ik haar naar mijn identiteit als donateur. Ze doet alsof ik niet besta en vertelt de rood aangelopen, zwetende receptionist met haar tanden op elkaar dat ze gaat lunchen. “Is goed Marja, eet smakelijk,” zegt de apathische vent poeslief terug. Vervolgens loopt hij naar de telefoon, waarschijnlijk om de bewaking te bellen. “IS ER DAN NIEMAND DIE MIJ KAN VERTELLEN WIE IK BEN?”, roep ik uit wanhoop. De receptionist vertelt me voor de derde keer dat ik moet vertrekken en terug mag bellen op een ander tijdstip. Terwijl ik volkomen gedesillusioneerd terugloop naar de deur, gilt de dikke, besnorde vent, aangekomen bij de laatste hap van zijn broodje diervriendelijk vlees, dat ik een essentiële bouwsteen ben voor de organisatie. Zijn stem slaat over.

Ik sta weer buiten en realiseer me dat de waarheid lelijk is. Het donateurschap maakt van een willekeurig individu helemaal geen dappere strijder of stevige steunpilaar. De term ‘essentiële bouwsteen’ dient geïnterpreteerd te worden als “Fok jou, geef ons je geld en houd je bek dicht”, want dat is waar de gehele symboliek achter het donatieproces feitelijk op neerkomt. Ik ben de bitch van Greenpeace.