WIEDEWIEDEWIET

Gezeur om niks, Sinterklaas is gewoon een feest waar zwarte Pieten bijhoren. Ik vindt dit cynisme trouwens erg goedkoop uitgevoerd. Nu ga ik negerzoenen eten.

Blablablablabla

Ja en het slachtfeest is dierenmishandeling, kerst eigenlijk een zeer heidens midzomerfeest, de ramadan compleet zinloos omdat je weet dat je 's avonds weer mag eten en halloween behoorlijk afgods met al die heksen enzo. Dodenherdenking moeten we ook afschaffen want ondertussen hebben we zelf aardig wat Afghanen vermoord, een beetje hypocriet dus, vuurwerk met nieuwjaar is geen feest maar om geesten weg te jagen, zouden de gelovigen ook niet aan mee moeten doen. Wil je er nog een paar?

geweldig stuk! lekker hoe Nederland altijd zo scheinheilig doet. heel goed verwoord!

Je tekst doet me aan het denken zetten, en dat is waarschijnlijk ook je bedoeling. Ik vind dat het Sint feest niet racistisch is, vooral omdat ik weet dat ik niet beïnvloed ben door de manier van omgaan met "zwarte". Misschien is het inderdaad beter als we pieten van verschillende afkomsten hebben, maar ik vind niet dat we hier al te druk over moeten maken. Boks

Right On!

Zo de tyfus, wat maakt deze shit een boel hysterie los. Ik ben niet zwart, dus ik kan onmogelijk praten voor mensen die zich door ZP beledigd voelen. Kennelijk is dat het geval, dus moeten we daarnaar luisteren.

Maar - is het dan geen optie om er gewoon voor uit te komen, allemaal, dat Zwarte Piet inderdaad een zwarte slaaf voorstelt van een witte man? Ontkennen heeft geen zin, en ik weet niet of we Zwarte Piet helemaal weg kunnen halen uit liedjes/tekeningen/verhalen etc. Is het niet beter om onze kinderen te leren over ons koloniale verleden, en alle verschrikkingen die daarbij hoorden?

@Rianne: Hoe wou je dat doen dan? Piet is een vrolijke (soms enge ..) zwarte man, die in dienst staat van een vriendelijke witte man. Je krijgt kinderen echt niet uitgelegd: Ja dat was vroeger zo. Sinterklaas bestaat namelijk NU NOG! (denken kids)

Ik weet niet waar dit gezeur en gepiep wegkomt.. het is een eeuwenoude traditie en ik het hoort bij nld ben je het er niet mee eens ga je tog emigreren of pas je aan.. gemekker om niks... Bah

Slavernij was ook een eeuwenoude traditie. Racisme ook, nog steeds. Alleen de vorm is wat anders. Ik ben hier geboren en mijn ouders, grootouders, overgrootouders en betovergrootouders ook. Emigreren is voor mij geen optie, dit is mijn land. En dat van mensen die zich oprecht en terecht beledigd voelen door het fenomeen 'Zwarte Piet'. Traditie of niet, racisme zou in elke vorm moeten worden uitgeroeid in een land dat prat gaat (of in ieder geval in een niet zo ver verleden prat ging) op tolerantie en respect. Die racistische comments vind ik echt schandalig. Mooi stuk Derek.

Sinterklaas werd geboren in een klein dorpje in Spanje. Zijn ouders waren heel blij met zijn geboorte en gaven een heel groot feest op 5 december. Op 6 december kwam iedereen cadeautjes brengen naar zijn huis. Hij hield heel erg van de cadeautjes die hij kreeg, maar het werden er elk jaar meer en meer en meer. Toen Sinterklaas 4 jaar was, zag hij zijn buurjongetje met een hagedis spelen. "Waarom speel jij daarmee?" Vroeg de Sint, en het buurjongetje zei: "Ik heb niets anders om mee te spelen!" Sinterklaas rende toen naar binnen en bracht een deel van al zijn speelgoed mee naar buiten. Samen met zijn buurjongen bouwde hij een fort van zijn speelgoed en ze speelden buiten tot het tijd was om te gaan eten. "Sint, moeten we je speelgoed niet opruimen?" vroeg de buurjongen. "Nee!" zei Sinterklaas, "De hele buurt mag ermee spelen!" Vanaf die dag wist iedereen dat hij een speciaal ventje was. Op zijn 10e verjaardag kreeg Sinterklaas een paard, die hij Schimmel noemde. Schimmel was een heel bijzonder paard, want Schimmel kon klimmen! Hij klom op huizen en wandelde over daken. Iedereen in het dorp raakte gewend aan het geluid van de hoeven van Schimmel op het dak. Jaren gingen voorbij en elk jaar weer kreeg Sinterklaas meer en meer en meer cadeautjes. In de nacht van zijn 15e verjaardag vond hij het genoeg. Hij nam een grote zak, stopte daar zijn cadeautjes van voorgaande jaren in en ging met Schimmel op pad. Hij gooide de cadeautjes in de schoorstenen van ieder huis waar een kind in woonde met een briefje eraan waarop stond: 'Voor mij, nu voor jou". De volgende dag, toen het dorp cadeautjes kwam brengen, bedankte Sinterklaas iedereen en vertelde dat hij vanaf vandaag de cadeautjes uitdeelt. Hij had er inmiddels al zoveel, dat hij iedereen minstens 20 jaar cadeautjes kon blijven geven! Toen Sinterklaas 19 jaar was, werd zijn moeder erg ziek. Er was geen arts in zijn dorpje noch land die haar kon helpen. Een handelaar uit Frankrijk zei toen dat hij een arts kende in Nederland, die veel wist over de ziekte en haar ook zou kunnen genezen. Sinterklaas aarzelde geen moment en verzamelde genoeg eten en drinken voor hem, zijn moeder en Schimmel en zij vertrokken te paard naar Nederland. Het was een lange reis en Schimmel moest vaak rusten. Hij liep veel liever over daken, de vaste grond onder zijn voeten leek zijn energie weg te vreten. Sinterklaas zorgde goed voor zijn moeder. Hij gaf haar genoeg groente en fruit om toch op kracht te kunnen blijven. Onderweg naar Nederland zocht Sinterklaas toch naar een arts die misschien wist wat zijn moeder had, maar elke arts verwees hem door naar Nederland. Sinterklaas en zijn moeder verbleven in herbergen, schuren en stallen en Sinterklaas bedankte de eigenaren door gouden munten te strooien op de plek waar hij, zijn moeder en Schimmel hadden geslapen. Toen zij aankwamen in Belgie, raakte Schimmel helemaal opgewonden! Hij zag daken en schoorstenen, zijn geluk kon niet op! Ze waren in een stad beland, genaamd Antwerpen. Sinterklaas en zijn moeder gingen op zoek naar een plek om te overnachten, terwijl Schimmel over de daken van de stad huppelde. Wat een attractie voor de inwoners van Antwerpen! Zij gooiden munten, wortels en appels neer voor het paard en brachten eten en geschenken naar Sinterklaas en zijn moeder om hen te bedanken voor zo een spektaculair dier. De lokale kleermaker hoorde dat de Sint zou vertrekken en maakte een speciale mantel en mijter, die ervoor zouden zorgen dat Sinterklaas vanaf zijn 65ste onsterfelijk zou zijn, een zadel waarmee Schimmel met het gewicht van Sinterklaas sneller en makkelijker de daken kon beklimmen en een paar schoenen die de moeder van Sinterklaas konden laten lopen, ook als zij sliep. Toen Sinterklaas Antwerpen verliet, strooide hij weer munten over de plek waar hij had geslapen en ook over het plein waar Schimmel zoveel aandacht had gekregen voor zijn optreden. Een paar dagen later waren zij in Nederland. De moeder van Sinterklaas had al heel veel kracht verloren, dus het werd nu wel heel belangrijk om de arts te vinden. In het Zuiden van het land, konden zij hem niet vinden. Ze werden doorverwezen naar de havenstad Amsterdam. Toen zij aankwamen in Amsterdam, merkten zij dat ze al werden verwacht! Het bleek dat journalisten het bijzondere verhaal van de Sint, zijn moeder en zijn paard hadden gevolgd sinds hun vertrek uit Spanje en dat het verhaal in vele kranten van Europa had gestaan. Zij werden uitgenodigd te verblijven in het huis van de burgermeester van Amsterdam en de arts zou naar hen toe komen. In het huis van de burgermeester liepen er aparte figuren rond. Het waren mensen, maar die zagen er heel anders uit dan de mensen die Sinterklaas kende. Hij sprak een dame met een bruine kleur aan en vroeg haar wie zij was en waar zij vandaan kwam. Zij knikte beleefd, maar gaf geen antwoord. "Zij mag niet tegen ons praten." zei een stem in de deuropening van de eetkamer. "Waarom niet?" vroeg Sinterklaas. "Zij is een slaaf, dat recht heeft zij niet. Welkom, Sinterklaas, van harte welkom in ons midden." Een beetje verward bedankte de Sint de burgermeester. "Wij zijn nogal moe van het reizen, kunnen wij ons opfrissen en uitrusten?" vroeg Sinterklaas. De burgermeester wenkte naar de donkerbruine vrouw en zij wees Sinterklaas en zijn moeder de weg. Toen Sinterklaas wakker werd, zag hij een man aan de rand van het bed van zijn moeder staan. "Wie bent u?" vroeg de Sint. "Ik ben de arts, uw moeder is ernstig ziek en ik kan haar helpen." Net op het moment dat Sinterklaas nog een vraag wilde stellen, kwam de burgermeester de kamer in. "Sinterklaas, de bewoners van Amsterdam hebben allemaal geschenken voor u gebracht. Het zijn er zoveel dat wij deze hebben moeten opslaan in de kelder van dit gebouw." Sinterklaas ging naar de kelder en zag een enorme hoeveelheid cadeautjes netjes op elkaar gestapeld staan. "Hoe is het mogelijk om zoveel cadeautjes zo netjes op te bergen?" De burgermeester gaf geen antwoord. Sinterklaas pakte 5 cadeautjes en opende deze. Toen hij opkeek, zag hij een klein bruin jongetje voor zich staan die erg nieuwsgierig was naar wat er in de pakketjes zat. Sinterklaas wenkte de jongen om erbij te komen zitten. Met twinelende oogjes rende de jongen naar Sinterklaas toe en keek vol bewondering wat er uit de pakketjes kwam. "Hoe heet jij?" vroeg Sinterklaas de jongen. Aarzelend antwoordde hij: "Abadu". "Wat een gekke naam!" Zei Sinterklaas. "Wat betekent dat?" Abadu stond op, gooide zijn handen in de lucht en zei: "Goede manieren!" Abadu schoot toen in de lach. Sinterklaas was een beetje in de war, maar moest ook lachen van de lach van Abadu. "Waarom lach jij eigenlijk?" vroeg Sinterklaas toen. "Omdat ik niet altijd even goede manieren heb. Ik gedraag mij voor de meester, maar niet voor mijn moeder. Zij wordt helemaal gek van mij, omdat ik graag kattekwaad uithaal." Sinterklaas lachtte en zei toen: "Abadu, ik denk dat als jij je naar jouw naam gedraagt, jij een geweldige knaap zal worden! Wees juist gehoorzaam en lief naar jouw moeder toe, zij houdt van je en heeft het beste met je voor. Dat 'meester' verhaal begrijp ik nog niet zo goed, maar als hij je vader niet is, hoef je hem niet voor je familie te trekken!" Abadu dacht diep na en knikte toen. "Goed, zal ik doen!" En hij hielp Sinterklaas met het verder uitpakken van alle cadeautjes. "Sint, wat gaat u eigenlijk doen met al deze cadeautjes?" De Sint lachtte en zei: "Op mijn verjaardag, op 5 december om precies te zijn ga ik in de nacht van 5 op 6 december met mijn paard over de daken en geef ik alle kinderen van mijn dorpsgenoten cadeautjes." Vol verbazing keek Abadu Sinterklaas aan. "Kan uw paard over de daken?" vroeg hij. "Heb je hem nog niet gehoord of gezien dan, Abadu? Hij loopt liever over daken dan over de straten!" zegt de Sint lachend. "Dat wil ik zien!" zegt Abadu. Toen stond de Sint op, pakte Abadu bij de hand en zei: "Kom, we gaan naar Schimmel toe." Abadu trok zijn hand terug en de glimlach verdween van zijn gezicht. "Wat is er, wil je mijn paard niet zien?" vroeg Sinterklaas. "Jawel! Heel graag, maar ik mag nog niet naar buiten van de meester." Sinterklaas fronste en pakte de hand van Abadu opnieuw. "Jij hoeft alleen je familie te gehoorzamen, weet je nog?" En ze liepen naar buiten. Toen ze buiten waren, keek Abadu zijn ogen uit! Sinterklaas floot in zijn vingers en vanuit de verte hoorde Abadu het geluid van hoeven steeds dichterbij komen. Hij zocht en hij zocht, maar kon het paard niet zien. "Kijk eens naar boven" zei de Sint. Abadu zette 4 stappen naar achteren en keek naar boven. Daar stond Schimmel! "Wow Sinterklaas! Kan hij u ook dragen op de daken?" "Ja zeker, Abadu, wil je een ritje maken?" Zonder antwoord te geven rende Abadu in de armen van de Sint. Sinterklaas riep Schimmel en die kwam naar beneden. Samen klommen Sinterklaas en Abadu op de rug van Schimmel en die klom het dak weer op. Abadu was zo gelukkig! Vanaf deze dag besloot Abadu dat hij voor altijd met Sinterklaas wilde zijn om hem te helpen met zijn cadeautjes en ook op pakjesavond. Hij moest het alleen nog vragen... De moeder van Sinterklaas was aan het herstellen en kon weer terug naar Spanje. Hiervoor had de burgermeester van Amsterdam een prachtige stoomboot geschonken aan Sinterklaas, zodat hij, zijn moeder, alle cadeautjes en Schimmel veel sneller en makkelijker weer in Spanje konden zijn. De meeste cadeautjes waren al op het schip geladen en Sinterklaas pakte al zijn spullen en de spullen van zijn moeder bij elkaar. Abadu kwam stiekem de kamer binnen, groette de moeder van Sinterklaas beleefd en zei: "Ik zou heel graag met u mee willen, Sinterklaas. Ik wil u verder helpen met cadeautjes uitpakken en u op pakjesavond helpen met ze uitdelen. Ik wil niet langer hier blijven!" Sinterklaas keek verbaasd en zei toen: "Dan moeten wij jou moeder toestemming gaan vragen, Abadu! Ik zou het heel fijn vinden om jou, mijn kleinste en liefste vriend mee te nemen, maar als het van je moeder niet mag dan...." Abadu schudde nee en zei: "We moeten de meester toestemming vragen, want die heeft ons gezin gekocht!" Sinterklaas schrok van deze opmerking en zei: "GEKOCHT?!" en hij werd boos. Hij herinnerde Abadu eraan dat zijn familie alleen het recht had beslissingen te maken over Abadu en hij ging met hem naar zijn moeder. "Mevrouw, u kunt gewoon tegen mij praten als u dat wilt. Wij zijn mensen en zolang wij elkaar verstaan, moet er niks fouts aan zijn dat wij praten." De vrouw aarzelde en vroeg wat zij voor de Sint kon betekenen. Sinterklaas keek Abadu aan, die er erg nerveus bij stond. Abadu pakte zijn moeders hand en zei: "Dit is de goede man waar ik het over had, mama en ik zou graag met hem mee willen om ook goed te doen!" Zijn moeder schrok, maar keek met ogen vol tranen van blijdschap naar Sinterklaas. "Als hij bij u gelukkig is en bij u goed kan doen, wil ik niets liever. Maar u moet mij wel beloven hem elk jaar mee terug te nemen, zodat ik kan zien hoe hij groeit en hoe hij het maakt. De Sint beloofde dit en Abadu pakte zijn spullen bij elkaar. Plotseling vloog de deur van het verblijf open. "Wat is hier aan de hand?!" schreeuwde de burgermeester. Sinterklaas legde de burgermeester in alle rust uit wat er aan de hand was en de burgermeester pakte de handen van Abadu zodat hij niet verder kon gaan met inpakken. "Deze slaaf is mijn eigendom en als jij hem wilt, zul je hem moeten kopen." De Sint negeerde deze opmerking, pakte de spullen van Abadu en sloeg de handen van de burgermeester van Abadu af. Hij nam Abadu mee naar de kamer waar Sinterklaas had geslapen en strooide zijn munten zoals hij altijd deed en vertrok met zijn moeder, Abadu en Schimmel naar de stoomboot. Toen zij met mijn allen op de boot stonden, bedankte Sinterklaas de hele stad door samen met Abadu munten naar de kant te strooien. En de boot vertrok. In Spanje was iedereen vol lof over de terugkeer van Sinterklaas. Sinterklaas vertelde iedereen wie Abadu was en het verhaal van de slechte meester en over de afspraak met de moeder van Abadu. Iedereen was ontzettend onder de indruk en Abadu werd hartelijk verwelkomd. De Sint en Abadu werkten het hele jaar aan cadeautjes inpakken, het Spaanse volk helpen en vermaken, brieven uit Nederland lezen en speelgoed maken. In de brieven vanuit Nederland schreven ouders over hoe goed of slecht hun kinderen waren geweest dat jaar en dat zij wel of geen cadeautjes verdienden. Aan de hand hiervan stelden Sinterklaas en Abadu een lijst samen van goede en stoute kindertjes. Sinterklaas had besloten elk jaar rond pakjesavond terug te keren naar Nederland, om daar cadeautjes in de schoorstenen te gooien en te eindigen bij het huis van de burgermeester, zodat Abadu zijn moeder kon zien. Dit deden zij elk jaar weer. Sinterklaas werd ouder en zwakker en Abadu werd sterker en actiever. Abadu besloot de zware zak voor de Sint te dragen en het zware werk te doen. Hij wist nog niet dat de Sint onsterfelijk was, maar hier zou hij snel genoeg achter komen. Toen de Sint en Adabu op een pakjesavond het eennalaatste cadeautje in de schoorsteen gooiden, klonk er een harde schreeuw uit het huis van de burgermeester. Zij haastten zich er naartoe en ontdekten dat de vader van Adabu aan een hartaanval was overleden. De moeder van Adabu was erg verdrietig, omdat zij haar man zelden zag en hij er die dag was om Adabu te kunnen zien. Adabu kon de kracht niet vinden om het laatste cadeautje af te leveren, dus ging de Sint alleen om later weer terug te keren naar het rouwende gezin. Het laatste geschenk was voor de gebroeders de Jong. Deze jongens hadden zich dit jaar niet zo goed gedragen, maar deden het wel heel goed op school. Terwijl de Sint zat te bedenken of deze jongens wel of geen cadeautje verdienden, schoot er ineens een gedaante voor zijn neus langs. De gedaante haastte zich van schoorsteen naar schoorsteen en wilde duidelijk niet gezien worden! Schimmel zag hem ook en rende erop af. Hij kwam terug met een jonge knaap met zwarte vegen in zijn gezicht en een borstel in zijn hand. De knaap hing in de bek van Schimmel, die hem aan zijn broek vasthad. De jongen lachtte ongemakkelijk en zei: "Dag Sinterklaas, het spijt mij dat ik u stoor onder werktijd." Sinterklaas lachtte en zei aan Schimmel om de jongen los te laten. "Ik was gewoon aan het werk, weet u, ik ben een schoorsteenveger. Ik zorg er trouwens ook voor dat uw cadeautjes goed door de schoorsteen heen gaan! Ik volg u al 2 jaar." Sinterklaas keek verbaasd. "Sinterklaas, waar is uw knecht heen?" Sinterklaas vroeg de jongen wat zijn naam was. "Ik heet Piet, Sinterklaas." Sinterklaas dacht goed na en zei: "Piet, ik kan mij niet heugen dat jij in mijn boek staat. Mijn goede vriend, Adabu is op dit moment bij zijn gezin. Zijn vader is zojuist overleden." "Nee, Sinterklaas, het kan wel kloppen dat ik niet in uw boek sta. Ons gezin is veel te arm om u brieven te schrijven over hoe lief of stout wij zijn geweest." de jongen trekt een verdrietig gezicht. "Omdat wij zo arm zijn, probeer ik wat centjes bij te verdienen als schoorsteenveger. Wij hebben niet eens een brievenbus. Ik zet elk jaar mijn schoen bij de schoorsteen met daarin een brief naar u, waarin ik mijn jaar en het jaar van mijn kleine zusje beschrijf. Helaas ziet u dat nooit." Sinterklaas kijkt de jongen met medelijden aan. "Waar woon jij, Piet?" Piet wees een schoorsteen aan. Sinterklaas besloot die avond het cadeautje van de gebroeders de Jong niet aan hen te schenken. In plaats daarvan schreef hij hen een brief waarin stond: 'Jongens, het is prima dat jullie je best doen op school, maar het is ook heel belangrijk lief te zijn voor iedereen.' En hij vroeg Piet hem mee te nemen naar zijn schoorsteen. Sinterklaas liet Piet het cadeautje zien en zei: "Dit is voor jou en je zusje. Ik voeg jullie beiden toe in mijn boek." Piet bedankte Sinterklaas met een stevige knuffel, waarbij hij de mantel van Sinterklaas helemaal zwart maakte. Sinterklaas lachtte en zei: "Jij bent Zwarte Piet, zo zwart van het roet uit de schoorsteen." Ze lachtten samen. De Sint keerde terug naar het huis van de burgermeester waar Adabu in slaap was gevallen. Hij zou normaal gesproken na het afleveren van het laatste cadeautje meteen mee terug naar Spanje, maar Sinterklaas vond dat hij best nog kon blijven om zijn moeder te steunen. Dus ging Sinterklaas alleen terug naar Spanje. Hij wist niet dat Zwarte Piet in de tijd dat Sinterklaas bij Adabu was, naar de boot was gelopen en daar in een zak was gekropen! Daar kwam de Sint pas in Spanje achter. Toen de Sint weer thuis was, vroeg iedereen aan hem waar Adabu was. Hij vertelde hen het verdrietige nieuws en het hele dorp stak een kaarsje aan voor de vader van Adabu. Sinterklaas ging naar zijn huis waar zijn oude ouders lagen te slapen en ging zelf ook richting zijn bed. Plotseling hoorde hij gerommel achter zich en betrapte Zwarte Piet die zich net probeerde te verstoppen achter een kast. "Wat doe jij hier, jongen?" vroeg de Sint geschrokken. Zwarte Piet zei: "Ik wilde zo graag weten waar u woonde en met wie en en en..." "En je ouders? En je zusje? Weten zij wat je hebt gedaan, Zwarte Piet?" vroeg de Sint, die nu boos werd. "Neen, Sinterklaas, het spijt me zo, ik dacht niet na, ik was gewoon zo benieuwd!" Sinterklaas pakte de jongen bij zijn hand en nam hem mee naar de keuken. "Je zal wel honger hebben, hier, neem wat brood." Zwarte Piet at zijn broodje zo gulzig dat hij er bijna in stikte. "Jij moet heel gauw weer terug naar huis, ik kan toch zeker niet wachten tot volgend jaar!" zei Sinterklaas. "We vertrekken morgen direct! Nu eerst wat slapen." Sinterklaas maakte het bed van Adabu op voor Zwarte Piet en ging zelf ook naar bed. Sinterklaas had echter moeite met slapen. Hij miste Adabu en vroeg zich af hoe het met hem ging. Het zou nog een paar dagen duren voordat hij zijn inmiddels goede vriend weer zou zien. "Beter dan een jaar." fluisterde hij en viel in slaap. De volgende dag vertrokken Sinterklaas en Zwarte Piet weer naar Nederland met de stoomboot. Toen zij aankwamen, rende Zwarte Piet meteen naar huis en vertelde zijn familie over het avontuur dat hij had beleefd. Zijn familie was boos, maar verwonderd en blij dat hij veilig thuis is gekomen. Toen het zusje van Zwarte Piet Sinterklaas zag, knuffelde zij de goede man en bedankte hem dat hij eindelijk een cadeautje was komen brengen. De Sint waarschuwde Zwarte Piet en beval hem zich te gedragen en ging naar Adabu en zijn moeder. Adabu was blij de Sint te zien, maar het verdriet was van zijn gezicht af te lezen. Door al het verdriet van Adabu's moeder, is zij ziek geworden en zij wilt geen hulp meer. Adabu voelde zich machteloos en kon alleen maar huilen. Sinterklaas vertelde Adabu hoe erg hij hem miste en over Zwarte Piet. Sinterklaas vroeg Adabu's moeder of zij mee wilde naar Spanje en dat wilde zij. Met zijn drieën vertrokken zij. Het mooie weer en de mensen in Spanje deden de moeder van Adabu goed. Adabu en Sinterklaas gingen weer aan het werk als vanouds en de moeder van Adabu bouwde een mooie band op met de oude ouders van Sinterklaas. Nog meer jaren verstreken en de oude ouders van Sinterklaas overleden een maand voor de 65ste pakjesavond van Sinterklaas. Het hele dorp was aan het rouwen en ook Sinterklaas was ontzettend verdrietig. "Ik zou niet weten wat ik zonder u zou moeten, Sinterklaas" zei Adabu toen tegen de Sint. "Adabu, jij zal nooit zonder mij leven. Ik heb op een van mijn reizen een bijzondere kleermaker ontmoet en na mijn volgende verjaardag zal ik onsterfelijk zijn. Ik zal helaas wel heel veel mensen en dierbaren om mij heen verliezen, maar niemand hoeft ooit zonder mij te leven."Adabu keek verward naar de Sint, maar hij weet dat Sinterklaas nooit een leugen vertelt, dus hij geloofde hem. In de zomer van de 66ste pakjesavond overleed de moeder van Adabu. Zij was vredig in haar bed gestorven. Adabu was niet verdrietig, maar blij, omdat zijn moeder had genoten van de laatste vrije jaren in Spanje met de geweldige mensen om zich heen. Het dorp vierde haar ultieme vrijheid. Ze dansten, zongen en aten en dronken de hele dag en deden ook dit, elk jaar weer. De pakjesavonden gingen verder zoals zij altijd deden. Sinterklaas met zijn vriend Adabu, over de daken van Nederland. Zij eindigden alleen niet meer bij het huis van de burgermeester, maar bij Zwarte Piet, die inmiddels bijna geen kind meer was! De jaren verstreken en Adabu werd ouder. Tot Adabu op een dag de zak van Sinterklaas aan het sjouwen was op het dak van de kleine Bert, een jochie van 7, die een nogal aparte obsessie had voor auto's. Adabu stortte in. "Adabu, vriend, wat is er aan de hand?" vroeg Sinterklaas. "Sint, ik geloof dat ik te oud word hiervoor." "Adabu, ik weet niet meer wat ik zonder jou zou moeten!" Plotseling kwam Zwarte Piet achter een schoorsteen vandaan, dat niet zijn schoorsteen was! "Sinterklaas en Adabu, ik wist dat deze dag zou gaan komen!" zei Zwarte Piet. "Ik heb het verhaal gehoord over uw onsterfelijkheid, Sint en ik wist toen ook al dat Adabu dat helaas niet is." Sinterklaas en Adabu waren benieuwd naar de rest van het verhaal. Zwarte Piet knipte in zijn vingers en precies zoals hij van achter een schoorsteen kwam, kwamen er meer jonge schoorsteenvegers tevoorschijn. "Wat, wat is dit?" vroegen Sinterklaas en Adabu in koor. "Dit zijn mijn collega's. Zij hebben u allemaal jarenlang gevolgd en wij hebben met zijn allen afgesproken u 1 keer per jaar te helpen met uw cadeautjes." Sinterklaas en Adabu begonnen te lachen. "Omdat wij u gevolgd hebben, zijn wij ook op de hoogte van alle kindjes in uw boek en ook wij houden hier de kinderen van Nederland goed in de gaten!" "Ik vind dit fantastisch!" schreeuwde de Sint. "Maar, ik heb in Spanje ook hulpkrachten nodig, die mij willen helpen met het inpakken van cadeautjes en het maken van speelgoed!" "Daar is ook aan gedacht!" zei Zwarte Piet. "De helft van ons gaan met u mee naar Spanje om u daar te helpen met de voorbereidingen voor pakjesavond en de andere helft blijft hier werken, op de kindjes letten en helpen op pakjesavond met de cadeautjes!" Zo gezegd, zo gedaan. Sinterklaas kon alleen niet alle namen van de schoorsteenvegers onthouden, dus noemde hij ze allemaal Zwarte Piet. Jarenlang hielpen de Pieten Sinterklaas en bleef Adabu lekker thuis in Spanje, tot hij 1 week voor pakjesavond overleed. Sinterklaas was er zo kapot van dat hij niet langer aan pakjesavond wilde doen. Toen bedachten al zijn Pieten zich te verkleden als Adabu om de geest van de aller beste vriend van Sinterklaas te herdenken. Sinterklaas vond dit een erg goed idee en herdenkt samen met zijn Pieten tot de dag van vandaag nog steeds zijn BESTE VRIEND, ADABU. Laat mij vooral weten wat jullie hiervan vinden!!! Ik heb echt mijn best gedaan hierop en vind het zelf een leuk en acceptabel verhaal. KUUUSJESSSSS Dewi

*Drukt op 'Vind ik leuk' !!'

Wat in de discussie over het slavernijverleden vaak wordt vergeten, is het feit dat lokale Afrikaanse stamhoofden,samen met hele volksstammen Noord-Afrikanen al slavenhandel bedreven, voordat wij het 'uitvonden' Toen Nederlanders de Afrikaanse kusten bereikten om er hun handelswaar te halen, werde zij vriendelijk geholpen door bovengenoemde groepen, die hun omzet zagen stijgen.Check hier even een stuk wat ik erover maakte: http://eerstkoffie.blogspot.com/2011/10/sint-nicolaas-theoloog-of-slavendrijver.html en kij morgenmiddag ook op http://www.republiekallochtonie.nl/ dat een sappig stukje van me. over dit onderwerp, publiceert.

Dit stuk zet je idd aan het denken.. Ik vind de comments van S. ook erg goed, en verhaal van Dewi mag verspreid worden, vind het een leuk mooi en ergens logisch verhaal, dan zou de hele zwarte-piet-discussie al niet nodig zijn!!

Dank je. Wil even duidelijk maken dat er voor mij een groot onderscheid bestaat. Ik vier sinterklaas, maar loop vooraan in een anti_rascisme demonstratie. Het is niet voor een ieder gelinkt. Laat sinterklaasvierders ook in hun waarde en creeer geen probleem. Ik leef mee met mensen die zich gekwetst voelen, maar soms kun je je op het positieve richten in plaats van op het negatieve. Hoe leuk is het dat al die kindjes geschminckt worden en om het maar even plat te zeggen zwart willen zijn. Weer eens iets anders dan 'zwarten zijn lui' of wat dan ook. Het is een zwartwit feest. Blanken die zich schmincken, toppunt van multiculturele samenleving. Zo kun je het ook benaderen toch? Positieve instelling. Niet het verleden vergeten, maar richten op de goede huidige effecten. Overal is al iets op aan te merken. En toen ik klein was wilde ik later zwarte piet worden. En over die schoorsteenvegers, tegenwoordig hebben ze allemaal stokken en dingen, je schoorsteen gaan ze niet meer in. Dat doet alleen zwarte piet nog;)

Congratulations Derek! TELL IT LIKE IT IS! strong, sharp, keep on spreading the truth! Bless

Voor de mensen die zeggen t is traditie of er is op elk feest wel iets op & aan te merken: deze traditie is racistisch & door de loop van jaren veranderd. Voor die tijd opereerde Sinterklaas alleen, of werd hij begeleid door de duivel. In mijn kindertijd waren de Pieten vooral dom en ze praatten zo achterlijk, volgens mij doen ze dat niet meer. Veranderen kan dus wel. Op naar de regenboog Piet dus! Schmink heb je in alle kleuren. Max factor blij, jij blij, ik blij, zij blij, wij blij. Daar word je toch vrolijk van

Ik ben van mening dat een donker persoon zijn mening kan en mag geven over de zwarte piet en dus ook kritisch mag zijn aangezien het gaat om zijn huidskleur. Hij kan het als denigrerend ervaren. Het is zijn gevoel. Hetzelfde geldt voor iemand die het er gewoon niet mee eens is, omdat het te confronterend. Dit gelet op het slavernijverleden van NL. Iemand kan het er ook mee oneens zijn, omdat het bijvoorbeeld onbewust voeding kan geven aan het idee dat er een verschil is of moet zijn tussen zwart en wit. Ik denk echter wel dat de meeste voorstanders van sinterklaas en zwarte piet absoluut geen racistische overwegingen hebben. Het is een traditioneel feest geworden en het wordt gevierd vanwege de vrolijkheid en cadeaus. Er is ook niet echt een ander nationaal kinderfeest, voorzover ik weet. Dus dat maakt het voor de meesten misschien moeilijker om het `gewoon`te veranderen. Je pakt zeg maar iets af, wat als `onschuldig` en `normaal` moet worden beschouwd. En van sommige tradities is moeilijk afscheid te nemen, hoe pijnlijk het ook voor anderen is. Het is echter wel iets wat denk ik met name veel tijd en geduld nodig heeft, voordat er meer besef en begrip komt voor de verdwijning van de zwarte piet. Ik ben ook voorstander van gemixte pieten van verschillende nationaliteiten zoals sm1tje voorstelde. Dat geeft sinterklaas naar mijn mening net dat ene wat het nu mist. Peace!

Hahahahahaha! Wat een GEWELDIG stuk! Big up and keep up the good work!

Zwarte piet ging uit fietsen toen klapte zijn band :z 'Gekleurde piet' ging uit fietsen toen klapte zijn band. Jezus, dat klinkt toch niet? 'Gekleurde piet wiedewiedewiet'. Fucking hell, zwarte mensen die hierdoor beledigt zijn! Laat sinterklaas met rust en zoek een ander feest om op te kankeren. Dat slachtfeest mag weleens afgeschaft worden, en die achterlijke ramadan mogen jullie ook houden. Zoek een leven, in jullie racistische land moet IK me aanpassen, dat schijnt niet racistisch te zijn. Flikker op man.

Toen ik deze mening/visie voor het eerst hoorde was ik astonished. Sinterklaas en zwarte Piet horen bij elkaar. Tot ik er wat dieper over na ging denken want, sinterklaas is idd de baas over de pieten. Maar niemand denkt nog op die manier. Het is zo'n standaard traditie dat er niets racistisch meer aan is. Wat ook het over peinsen waard is, is het feit dat als Aziaten gemiddeld een hoger IQ hebben, dat een waarschuwing aan het adres van het 'westen'. Maar zodra blanken meer ontwikkeld zouden zijn de onderzoekers racisten zijn. veel piens genot, rob