APART HOOR

Vanachter een gordijn van vettig, muiskleurig haar kijkt de caissière me aan. Zij is ook dik, zo dik zelfs dat het een klein wonder lijkt dat haar kassalade nog open en dicht kan. Haar gezicht kleurt op de een of andere manier niet leuk met haar felgele Vomar-blouse. Eigenlijk heeft haar huid een beetje de kleur van verrotte kipfilet. Om haar massieve pols spant een horloge met felle kleurtjes. Zo eentje die van de kinderafdeling van de Hema lijkt te komen. Van enkele vingers zijn de opzichtige nepnagels afgebroken; de lijmresten steken schraal af tegen tegen het roze bloemenmotiefje op de nagels van de overige vingers.

Het meisje bekijkt me van top tot teen. Ik voel haar blik van mijn grote zwarte hoed naar mijn bontjas glijden, en van mijn doorschijnende top naar mijn strakke leren broek. Ze buigt zich zelfs naar voren om mijn hakken te kunnen bekijken. Ik kuch kort, om aan te geven dat ik het toch een beetje onbeleefd vind. Ze kijkt me aan en grijnst. Het grauwe pluis boven haar lip grijnst mee. Het is geen aardige grijns. Het is zo'n grijns die meisjes onderling gebruiken om een grap te delen. Jammer voor haar dat ik heus wel snap dat ik hier de grap ben.

Als ze klaar is met scannen kan ze zich niet langer inhouden. Ze kijkt even naar de flessen wijn die ik in mijn tas stop, en vraagt met een onvervalst Amsterdams accent: “Feestje?” “Ja,” antwoord ik, met een voorgevoel van waar dit heen zal gaan. “En,” vraagt ze, “wat is het thema?” Ik kijk haar even aan, probeer haar in te schatten. Haar pluizige lip vormt inmiddels de grimas van iemand met een hysterisch binnenpretje. “Er is geen thema,” zeg ik ten slotte, “zo zie ik er altijd uit.” Het lippluis trilt. Ze doet duidelijk haar best niet te grinniken van pret.  “Goh,” weet ze er uiteindelijk zonder te lachen uit te persen, “apart hoor...”  Hier breek ik.

“Luister eens goed, mistroostige vleesboom,” snauw ik terug, “als je denkt dat ik geen moeite heb met jouw look dan zit je er jammerlijk naast. Met een druilerig snoetje als dat van jou zou ik niet eens meer over straat durven. De wansmaak druipt werkelijk in vettige spetters van je af. Maar goed, dat jij er geen probleem mee hebt dat je eruit ziet als de uitgescheten darminhoud van iemand die net het wereldrecord taco's eten heeft gewonnen, vind ik prima. Maar naast het feit dat je eruit ziet als een krokante puddingtrol, ben je ook nog eens zo asociaal om je overbodige mening te ventileren. Ik heb tenminste de beleefdheid om mijn mening voor me te houden. En hoe ‘apart’ ik er dan wel uit mag zien, ik ben wel het inkomen ben waar jij je nietszeggende non-leven van betaalt.”

Ze kijkt me aan. Haar mond hangt open van geschokte verbazing. “En laat die besnorde trog van je niet zo open hangen, lillende randdebiel!”, roep ik haar nog na, terwijl ik mijn tas van de kassaband aftil en richting de uitgang loop. Maar, nog voor ik me kan bedenken dat ik eigenlijk niet zo uit mijn dak had moeten gaan, glijden mijn hakken en ik uit over de gladde vloer. Ik ga neer. Finaal neer. Met mijn gezicht smak ik tegen de grond. Overal om mij heen breken de flessen wijn die ik zojuist heb afgerekend. Ik hoor het kassameisje en de vakkenvuller hun ribben breken van het lachen. En daar lig ik dan apart te wezen. Op de vloer van de Vomar, in een plas wijn waarin mijn laatste trots lijkt te verzuipen.