MANGESTELDHEID

Dit zou geen enkel probleem vormen als ik Olivia zou heten en een onzeker meisje van 13 zou zijn dat zich klaarmaakt om na de zomervakantie naar de grote, boze middelbare school te gaan, maar dat ben ik niet. Verre van, zelfs. Ik ben een man van twintig, die bijna twee meter lang is, een baard heeft en tussen zijn benen een penis van bovengemiddelde lengte heeft hangen. Niet precies de doelgroep van een Tampax-reclame. Gelukkig heb ik (tot nu toe) geen maandverband of tampons in een pijnlijke plek hoeven stoppen.

Ik vermoedde al een tijd dat er iets niet klopte, omdat er elke maand een paar dagen waren waarop ik geïrriteerd, rusteloos en onzeker was. Het begon allemaal als een grapje, toen ik onschuldig televisie aan het kijken was. Tijdens de uitslag van een willekeurig modellenprogramma vroeg mijn nietsvermoedende huisgenoot: ‘’Wat wil je eten?’’, waardoor ik niet precies hoorde wat een van de arrogante juryleden over het onzekere bleke model te zeggen had. ‘’Rot op!’’, schreeuwde de vrouw in mij terug, waardoor er stukjes Toblerone uit mijn mond zijn kant op vlogen. Er viel een ongemakkelijke stilte. “Sorry man, ik wist niet dat je ongesteld was.” Mijn huisgenoot liep gniffelend weg, maar bij mij viel het kwartje. Het roze, supervrouwelijke, Pedro Almodóvar-kwartje.

Wat is er precies aan de hand? Schuilt er een man-gina ergens achter mijn mogelijke neppik? Ik weet minstens 80% zeker dat ik geen baarmoeder heb, en dus geen onbevruchte eitjes bezit die ergens in mijn lichaam zitten te azen op het sperma dat minder dan een halve meter lager hangt. Ik ben voornamelijk door mijn moeder opgevoed; zou het kunnen dat ik zonder het door te hebben te veel vrouwelijkheid heb overgenomen?

Het antwoord is godzijdank nee. Na een kwartier panisch op internet te zoeken naar mensen met soortgelijke problemen heb ik eindelijk mijn antwoord gevonden. Psychotherapeut en schrijver van het boek ‘The Irritable Male Syndrome’, Jed Diamond, schrijft in een interview het volgende: “Mannelijke ongesteldheid is een staat van hypersensitiviteit, frustratie, ongemakkelijkheid en woede, welke voorkomt bij mannen en wordt geassocieerd met biochemische en hormonale veranderingen, stress, en het verlies van de mannelijke identiteit”. Wat blijkt is dat mannen net als vrouwen hormonale cycli ervaren van tussen de vier en zes weken, waarbij op het dieptepunt symptomen voorkomen die vergelijkbaar zijn met de welbekende vrouwelijke ongesteldheid. Er is zelfs een schommeling in het lichaamsgewicht, die kan oplopen tot twee kilo.

Ik ben bereid het voortouw te nemen in de opstand van de lichaamsbewuste man. Laten we allen opstaan en eerlijk zijn over onze hormonale toestand. Het allerminste wat hieruit is af te leiden voor het mannelijk geslacht is een verklaring waarom we soms stiekem een klein traantje weg moeten pinken bij een dramatische aflevering van Grey’s Anatomy, of dat we toch heel erg gekwetst kunnen zijn als onze vrouwelijke wederhelft zegt dat de X-box nu echt uit moet “omdat het vijf uur ’s ochtends is”. Ik ga me in ieder geval niet schamen als ik een Gilmore Girls-marathon organiseer wanneer ik merk dat het weer mijn tijd van de maand gaat zijn. Ik ben allang blij dat ik geen watjes in mijn plasbuis hoef te proppen. Enig verschil tussen mannen en vrouwen moet er natuurlijk nog wel zijn.