STIJG MEE MET MIJN LEARNING SPIRAL

Ik neem jullie mee om te ontdekken wat de kracht achter TEDxAmsterdam is. Ik deel mijn TED-learning curve met jullie. Journalist Joris Luyendijk pleitte tijdens zijn speech voor het delen hiervan. En wie ben ik om daar geen gehoor aan te geven? Dus laat ik, om te beginnen, de nodige voorkennis kort op een rijtje zetten: TEDxAmsterdam – ideas worth spreading – twaalf uur lang – korte speeches (TED talks) – Technology, Entertainment, Design – internet community http://www.ted.com.

Dromen over onbekende werelden
Één van de krachten van TED is dat het inzicht geeft in onbekende werelden, letterlijk en figuurlijk. Op het evenement in Amsterdam was het Midden-Oosten goed vertegenwoordigd met vier talks. Ik sprak met de trotse Nederlands/Irakese vrouw van TEDxBaghdad organisator Yahay Alabdeli. Zij vertelde wat voor offers zij en haar man hebben moeten brengen om hun droom te verwezenlijken. Haar man is zijn baan verloren, maar ze hebben wel hun doel bereikt: een TEDx evenement opzetten in een land waar ze nooit geweest waren, maar waar ze zich meteen thuis voelden. Ik heb ook kennisgemaakt met een andere onbekende wereld, die van de robottechnologie. In een talk van de Deen Henrik Schärfe stelde hij zijn robotbroer voor aan het publiek. Ik was er zeker van dat het een grote hoax was, dat de pop zou opspringen en het Wendy van Dijk met een siliconenmasker zou blijken te zijn. Maar nee. Achteraf heb ik nog even gevoeld en ik weet zeker dat er geen blonde RTL-stoot met een elektriciteitskabel in d’r navel op het podium zat.

Emotioneel circus
Pieter van de Rest is een man met het hart van een vrouw, letterlijk. Hij heeft een donorhart en kwam vertellen over zijn stichting om familieleden van donoren in contact te brengen met de dragers van de organen. Hij liet ook zijn ‘Kinderen voor Kinderen-dochter’ opdraven om een liedje te zingen. Geen enkel hormonaal wrak in het publiek heeft het droog kunnen houden. Daarnaast werd er ook veel gelachen. Van een tranentrekkend verhaal tot een spannende interactie met het publiek (beatboxende babyboomers en gegeneerde journalistes, ik zal het nooit vergeten), allemaal gebruikten ze de emoties van de aanwezigen om hun idee duidelijk te maken.

Contrasten met een gezamenlijk doel
De meest uiteenlopende zaken heb ik op het podium gezien. Zo stond Commandant der Strijdkrachten Peter van Uhm met een sterk staaltje oorlogspropaganda op de bühne. Met aan zijn zijde een hoogblonde soldate met een geweer vertelde hij dat zijn wapen zijn instrument is om de wereld te verbeteren. Nog geen twee uur later hield de Afghaanse Hassina Sherjan een emotioneel verhaal over haar stichting om scholing in Afghanistan te bevorderen. Op de achtergrond stonden grote vredesduiven.

Ideas worth spreading
Nu, een paar dagen later, rest me nog steeds dat vreemde gevoel. Ik denk dat het iets is, dat in deze donkere dagen een beetje verdwenen is: hoop voor de toekomst. Al waren alle talks nog zo verschillend, iedere spreker wil de wereld verbeteren. De een gebruikt daarvoor een moordwapen, de ander een stukje krijt. Professor Louise Fresco kwam aan het einde van de bijeenkomst tot de conclusie dat de learning curve eigenlijk een learning spiral moet zijn. Een eeuwigdurende spiraal de toekomst in. Door te inspireren, goede ideeën te zaaien en te begrijpen, stijgen we op naar het onbekende – hoe hoger, hoe beter.