STACEY ROOKHUIZEN: DE NAAKTE WAARHEID

“Wakker worden!” Stacey schudt de jongen door elkaar. Loom opent hij zijn oogjes, die vervolgens verdwaasd om zich heen kijken. Wanneer hij naar beneden kijkt en ziet dat zijn handen vastgebonden zitten begint hij te gillen. “Hou je kop,” sist Stacey, en ze drukt haar heksenhanden op zijn mond. “Geen gegil, je bent toch geen homo? Daar weten mijn allerbeste vrienden en fashion designers, Viktor & Rolf, wel raad mee. Nou?” Het jongetje schudt zijn hoofd, al had hij misschien wel geknikt als ze Nick & Simon gezegd had. “Wie ben jij? Wat wil je van mij?”, piept hij. Stacey zwiept haar hoofd naar achteren en begint akelig te lachen. “Weet je niet wie ik ben?” Haar gezicht komt steeds dichterbij. Ze ruikt naar de Douglas maar ook een beetje naar pepernoot. “Ik had verdomme al een platenlabel toen ik zestien was.”

“Met Jan Heemskerk.” “Ja hallo, Stacey Rookhuizen hier.” “Stacey... jij weer,” zegt Jan gniffelend terwijl hij een briefje met daarop “Het is die cokehoer weer” naar zijn webredacteur schuift. “Stacey, we hebben het hier over gehad. De Playboy-lezer zit niet op jou te wachten. Ze willen spontane girls next door zoals Britt Dekker of Lieke van Lexmond. We gaan niet in op de bedragen die je ons biedt en stuur in godsnaam ook geen foto’s meer van jou met die HEMA-worsten. Katarzyna heeft de hele week lopen schrobben in een poging de kots hier van de muur te krijgen.” Stacey lacht. “Ik dacht al dat je zoiets zou zeggen.” Jan maakt een die-is-getikt-gebaar naar zijn collega’s en maakt aanstalten om de hoorn neer te leggen. Tot hij een bekend, angstig stemmetje hoort: “Papa? Papa help me! Doe alsjeblieft wat ze zegt!”