KLEINE PROSTITUEETJES

Het is een verontrustende scène uit het Junior Songfestival van afgelopen weekend. Het festival waar de kinderen eigenlijk gewoon kleine volwassenen zijn. Behalve de onderwerpen van de liedjes, snoepjes, eerste kusjes en het leven als tiener, is er niets juniors aan. De jongens en meisjes huppelen heupwiegend, met gehakte schoentjes en bontgekleurde oogleden over het podium.

Neem de dertienjarige Rachel, Nederlands trots. Ze schudt haar hoofd tijdens het zingen, tikt met haar vingers op de microfoon en soms knijpt ze haar ogen een beetje dicht bij een moeilijke noot. Allemaal irritante trekjes, overgenomen van vrouwelijke popsterren. Trekjes waar ik me sowieso van afvraag waarom ze geaccepteerd zijn op grote poppodia. Rachel vraagt zich niets af, ze is dertien. Zij neemt alleen over.

Ik raak gefascineerd door het showbizzgen dat deze kinderen lijken te hebben en ga op zoek naar de kindsterretjes uit mijn tijd. De kinderen van Kinderen voor Kinderen. Kinderen. Ik vind clipjes waar zangers en zangeressen, met de zijstapsluit, liedjes zingen over dezelfde onderwerpen. Bij ‘gek’ wordt met het wijsvingertje op het voorhoofd getikt, bij ‘pesten’ maken de kinderen een lange neus en het woord ‘alleen’ wordt benadrukt door de armpjes om zichzelf te slaan. Bij de coupletten staan kinderen op de achtergrond te handjeklappen alsof ze op het schoolplein staan. Deze kinderen wil ik vasthouden en over hun hoofd aaien. Anders dan de Junior Songfestival-‘kids’, die ik een broodje poep als lunch wil serveren om ze te leren wat kinderachtig is.

Op de fansite van Rachel staan filmpjes en interviews met het meisje. Ik voel me slecht dat ik een kind van dertien zo onuitstaanbaar vind. Op haar website hoop ik een teken van kinderlijkheid te vinden. Iets dat erop wijst dat het allemaal niet haar schuld is. En godzijdank heb ik het gevonden. Ze wordt geïnterviewd door een (Armeense?) man. Haar Engels is niet goed genoeg om direct antwoord te geven, dus de vragen worden nog eens in het Nederlands herhaald. Waarschijnlijk door iemand van de AVRO die Rachel bij moet staan tijdens mediaoptredens. De antwoorden van Rachel zijn van kinderlijke proportie: “Leuk” en “Dat weet ik niet”. Maar de AVRO-vrouw vertelt Rachel wel even wat ze moet zeggen.

De ontdekking maakt me rustig. De kinderen kunnen er niets aan doen. Het kleine prostitueetje heeft natuurlijk ook niet zelf bedacht dat het televisietechnisch interessant is om een snoezig gezichtje te combineren met volwassen gedrag. Dat zijn de mannen en vrouwen die achter de camera staan en vlak voordat ze live gaan nog even tegen het poppetje zeggen dat ze wel goed rechtop moet zitten en de felroze geverfde lippen omhoog gekruld moet houden. De schattige gaten tussen haar melktandjes bloot.