WARCHILD

Ik krijs om het hele ziekenhuis te laten horen dat ik er ben. Alsof er nog niet genoeg geschreeuwd wordt in de wereld. Geschreeuw om grenzen, drugs, religie, olie, hebzucht, wraakzucht, goudzucht, machtzucht. Oorlog was niets nieuws, je kunt niet spreken over voor en na Stan, strijd is eeuwig. Mannen tegen mannen, mannen tegen vrouwen of mannen tegen kinderen; maar altijd vijanden tegen vijanden. 

Tijdens mijn eerste levensjaren bestond mijn wereld nog maar uit mijn huis, de tuin van mijn oma en het park. Een vredige wereld met conflicten op microschaal. Ondertussen werd er buiten mijn wereld stevig doorgevochten. Op mijn vijfde verjaardag woedden er oorlogen in Pakistan, Servië, Congo en wederom in Liberia en Tsjetsjenië. Ik had ruzie met mijn neefje.

Vanaf mijn zevende werd ‘oorlogje’ langzaam ‘oorlog’. Het strijdtoneel verplaatste zich van het schoolplein naar het televisiescherm. Oorlogen werden nu gebracht door de lieve mevrouw van het Jeugdjournaal. Geanimeerde poppetjes met Arafat-sjaaltjes en filmpjes van donkere, zielige kinderen die nergens welkom waren lieten mij kennis maken met de buitenlandse brandhaarden: oorlog was het ergste wat er was! Enthousiast door altruïstische kindervreugd vulde ik schoenendozen voor mijn leeftijdsgenoten zonder land. Van mij mochten ze alles hebben: mijn Game Boy, mijn stickerboek en mijn stenenverzameling, maar volgens mijn moeder hadden ze dat niet nodig. Wat dan wel? Educatie, liefde? Een compleet schoolgebouw of een knuffel van hun kapotgeschoten moeder kan niet in een schoenendoos. Het werden potloden en een teddybeer met luizen.

Oorlog was al gauw niet meer leuk en zielig: oorlog werd normaal en saai. Er was een vliegtuig in een toren gevlogen, maar ik ging gewoon naar zwemles. Er was een war on terror uitgebroken, maar ik zag liever een item over de Boomplantdag.

Tijdens de geschiedenislessen op de middelbare school werden oorlogen ijkpunten om de historie van de wereld aan op te hangen, van de Trojaanse oorlog in de 12e of 13e eeuw voor Christus tot de beelden van een gelynchte Gadhafi.

Ook mijn levensverhaal kun je ophangen aan conflicten. Mijn eerste schaamharen braken door terwijl in Afrika stammen elkaar de kop insloegen, ik was voor het eerst dronken tijdens de inval van Rusland in Georgië en terwijl Libische rebellen om democratie streden ging ik voor het eerst zonder mijn ouders op vakantie, in de naïeve hoop de wereld nu eindelijk eens echt te ontdekken.

Deze wereld bevindt zich op mijn televisiescherm, en ver buiten mijn gesloten gordijnen. Ik kijk ernaar, maar zie het testbeeld: oorlog in Colombia, Angola, Somalië, Afghanistan, Papoea, Oeganda, Myanmar, Senegal, Algerije, India, Nepal, Congo, de Gazastrook, Ivoorkust, Irak, Beloetsjistan, Pakistan, Zuid-Ossetië, Anjouan, de Niger-Delta, Mexico, Tsjetsjenië, Jemen en Syrië.

Ik voel me kut.

Morgen moet ik een examen inhalen en ik heb nog niet geleerd.