MCDEATH

In de Verenigde Staten zijn ze hier wel klaar voor. Het werkt als volgt: je oma gaat dood. Iedereen huilt een beetje, maar allemaal in aparte kamers en alleen als er niemand in de buurt is. Vervolgens staan de uiterst zorgzame medewerkers van de Adams Funeral Parlor voor de deur, die omoe met een grote glimlach meenemen. Diezelfde medewerkers gooien haar vervolgens in een doos voor een groot raam, zodat iedereen haar nog een laatste keer kan zien. Dit raam grenst aan een kleine oprijlaan die weer grenst aan een hele drukke straat. Familie en kennissen van vroeger stoppen allemaal even voor het grote raam, en rijden dan door naar de McDonalds. De straat is echter zo druk, dat er wel heel erg veel mensen naar oma’s stijve lichaam komen kijken, waaronder onbekenden, zwervers en verstrooiden die tegen het raam aan plassen en je oma proberen wakker te schreeuwen. Klinkt goed toch?

De Adams Funeral Parlor in Compton, Californië is ontstaan in 1974. In de jaren tachtig werd het extreem populair onder bendeleden, omdat normale begrafenissen makkelijke doelwitten bleken voor aanslagen. Liever vanuit je auto wiet rokend vaarwel zeggen tegen een gevallen broeder, dan het risico lopen elk moment te worden bestookt door 9 milimeter-kogels van rivaliserende gangstaz, die snap ik. Andere redenen begrijp ik echter niet zo goed. Tegenwoordig worden er namelijk amper bendeleden tentoongesteld bij het bedrijf van de (let op!) familie Adams.

"I'm used to just going up and looking into the casket, and spending as much time as you need," zei iemand die haar respect kwam betuigen aan een overleden vriendin. "But it's good this way. Not quite as emotional."

Ik mis, tot mijn grote spijt, de inlevingskracht die nodig is om dit te snappen. Mijn haastige conclusie is dat iedereen gewoon verschrikkelijk lui is, en door de overheersende adervernauwingen geen ruimte in het lichaam overheeft voor primaire gevoelens. Omdat ik in dit onderontwikkelde Europa ben opgegroeid, zie ik alleen de praktische kant in voor gehandicapten, die moeite hebben met trappen, deuren en een uur lang in een zaal zitten. Mijn gedachtegang is beperkt, net als mijn acceptatieproces. Hoeveel tijd verspillen we wel niet op ons continent met het voelen en verwerken van die verschrikkelijk nutteloze emoties?! We hadden al die tijd bier kunnen drinken en met shotguns kunnen spelen!

Voor $1.300,- kan jij of een geliefde al openlijk vaarwel worden gewenst door John en alleman. Ik zeg: doe het alsjeblieft niet. Hou respect voor jezelf en anderen, ook als ze zijn overleden. Hoe lui ze ook waren tijdens hun leven.