EEN (ON)VERGETELIJKE AVOND

Dit jaar organiseer ik een onvergetelijk eindejaarsfeest voor de stumpers die de eerste zonsopkomst van 2012 niet hebben gehaald. Het is een afscheidsfeestje voor hen die 2011 überhaupt niet overleefd hebben en voor hen die we in 2012 (het liefst) heel ver in ons geheugen wegstoppen.  Een avond voor eendagsvliegen, nieuwshypes, gevallen supersterren en dierentuindieren, maar ook een avond voor massamoordenaars, herrieschoppers en, wederom, dierentuindieren.

Een aantal genodigden wil ik het liefst zo snel mogelijk vergeten: ik had hen het liefst in 2011 helemaal niet voorbij zien komen. Prominent op dit lijstje staan Anders Breivik, Tristan van der V. en Johan Cruijf. Ze zitten onderuitgezakt op de bank te bespreken hoe ze in 2012 nog meer mensen het bloed onder de nagels vandaan gaan halen. Het is naïeve hoop. Orka Morgan mag van mij ook bij hen plaatsnemen, maar hij wordt door de mannen weggestuurd. Ze hebben het, net als ik, na alle kamervragen helemaal gehad met het zoogdier. “Wij hebben ook gevoelens, stomme nepvis,” roept Breivik gekwetst. Cruijff voegt toe: “Jij bent hier alleen maar omdat je een zeedier bent.”

De sfeer zit er gelukkig wel in bij hen die we al vergeten zijn. In eerste instantie herkende niemand deze gasten, maar met behulp van het NOS nieuwsarchief bleek dat onderandere Demjanjuk en Ratko Mladic aanwezig waren. De twee oorlogsmisdadigers zitten zich in een donker hoekje te verkneukelen over het feit dat niemand meer op hen let, met de Gadhafi’s en Mubaraks die alle aandacht opeisen. Ratko steekt met zijn sigaar een grondbloem aan en gooit hem naar Julian Assange. De stumpert zou het in 2012 helemaal gaan maken, maar we hebben amper nog iets van hem gehoord. Hij zit nu eenzaam met een hand in zijn broek naar Zweedse hardcore porno te kijken op z’n MacBookje. Het is een treurig gezicht.

De sfeer wordt er niet beter op tijdens het optreden van Charlie ‘Winning’ Sheen. Men was hem ook al bijna vergeten. Maar, het tiger blood kruipt waar het niet gaan kan, en nadat Amy Winehouse van de bühne is afgerold beklimt hij het podium om een oudejaarsconference te houden. Het is een gênante vertoning, aangezien hij de realiteit helemaal uit het oog verloren is. Gelukkig wordt hij het podium afgehoond en betreedt internetsensatie Rinus het podium. Het wordt dankzij het Friese supertalent toch nog een doldwaze avond.

Wanneer de gasten zich even voor twaalf uur willen klaarmaken kom ik echter tot een nare reality check. De genodigden zullen 2012 niet halen. Omdat ze dood zijn, omdat ze een dier met sterallures zijn, omdat ze gruwelijke daden op hun geweten hebben of omdat we aan het einde van 2011 hun naam al niet meer kunnen herinneren. Ze zijn overstuur, maar de klok tikt door. De laatste seconden van 2011. Ik hef mijn glas op hen die ik in sommige gevallen tot mijn grote vreugd, maar in andere gevallen tot mijn grote verdriet nooit meer terug zal zien. De herinneringen zullen vager worden en tenslotte verdwijnen.  Nog één seconde, ik toost: “Op hen die we vergeten zijn, op hen die we willen vergeten en op hen die we gaan vergeten. Op jullie!” 

Illustratie: Pascalle Kok