VOEDSELNAZI'S

Een maaltijd noem je nu een verwenmomentje. Dit soort soft-erotische vreetjargon wordt gek genoeg door veel mensen bloedserieus genomen. Vooral twintigers van het vrouwelijk geslacht lijken zich massaal te storten op het karamelliseren van Toscaanse artisjokhartjes en het subtiel besprenkelen van biologische tofubrownies. En dan heb ik het nog niet eens over de obsessie met cupcakes. Ik maakte ze al met bananenglazuur en apenstickers toen ik drie was, maar kennelijk is het nu een kunst voor ingewijden. ‘Foodies’ is de term voor deze zichzelf respecterende keukenextremisten. Ze hebben zelfs een eigen schapje met cupcakegarnering gekregen in de supermarkt. Alsof één soort lavendelkleurige bosbessenspikkels niet genoeg is.

Foodies intimideren mij. En dat is knap lastig, aangezien een groot aandeel van mijn vriendinnen tot deze zelfbenoemde sociale groepering behoort. Soms vergeet ik dat en vraag ik ze in een moment van verstandsverbijstering om bij me te komen eten. De spanning die zich van me meester maakt wanneer ik vervolgens onder intense druk een foodiewaardige maaltijdsoep probeer te bereiden is niet te harden. In gedachten hoor ik enkel Gordon Ramsay in mijn oor tetteren: “Fucking hell you fool, do you think I’m gonna eat this fucking shit? Fuck man, fuck!” Daar moet ik dan zo van bibberen dat ik de glimmende messenset van mijn bourgondische huisgenoten niet kan gebruiken, en me gedwongen zie een pak pasta in twee liter Cup-a-Soup te flikkeren.

Het is niet makkelijk, leven in een wereld waarin zelfs het voedsel dat je tot je neemt een bouwsteen van je postmoderne persoonlijkheid vormt. Maak je vanavond een zachte paprikacompote en een bedje van koraalsla, of ga je toch voor de kastanjechampignon gevuld met een stevig geitenkaasje en een zoete vinaigrette van hazelnootjes? Deze levensvragen zorgen voor een dagelijkse zenuwinzinking. Des te groter is de voldoening wanneer de juiste keuze wordt gemaakt, en dat willen foodies maar al te graag met de wereld delen. Foto’s van frivool gedecoreerde lemon cheesecakes, knisperende seizoensgamba’s en een broodpudding omhuld in een picknickkleedje: alles wordt op Facebook gedumpt. Hoe smeuïger de broodpudding, hoe verfijnder je persoonlijkheid. Dat is hoe culinaire zelfrepresentatie werkt in het digitale tijdperk. 

De behoefte om mijn magnetronboerenkool van de Euroshopper tot statusupdate te verheffen heb ik nooit gehad, maar dat heeft niks te maken met angst voor sociale afkeuring. Eten is lekker, maar voor mij is eten vooral eten. Niets meer dan dat. Ik heb besloten dat ik mijn schouders voortaan voor de foodies ophaal. Op een dag weet je: magnetronmaaltijden van de Albert Heijn, jullie zijn mijn bestemming. Jullie plastische mozzarellaplakjes en taaie kipstukjes zijn het lot dat ik met trots zal dragen in tijden die worden gedomineerd door voedselnazi’s.