TWITTER-BLOCK

In mijn creativiteitscrisis sta ik gelukkig niet alleen. Wereldwijd zijn er 50 miljoen microbloggers die dagelijks inloggen op Twitter.com, en er bestaan ongelukkigen die kampen met hetzelfde probleem als ik. Sterker nog, het kan qua gebrek aan originaliteit allemaal nog een stuk droeviger. Kijk maar eens naar de volgende Twitter-stijlen.

Elke dag wordt er online op en neer gesmeten met kilo’s aan inspirerende quotes. Op zich is er niet per definitie iets mis met deze kleine stukjes minifilosofie, zolang er een creatieve geest aan de start van het creatieproces staat die echt heeft nagedacht over zijn of haar uiting. Dit blijkt echter nooit het geval te zijn.

Er bestaat een grote groep mensen op Twitter die zeurt over Twitter. Dat is natuurlijk slim, aangezien alle mensen die het bericht in kwestie lezen zelf ook in het bezit zijn van een Twitter-account. Iedereen zou de pijn moeten kunnen voelen en er aanstoot aan kunnen nemen, om zo samen tot oplossingen te komen. Maar eigenlijk is dit Inception-gejank natuurlijk gewoon ongelooflijk tergend en boeit het me echt helemaal niets.

Sommige mensen geloven dat alles wat ze doen ontzettend boeiend is voor de rest van de wereld. Het resultaat van deze absurde perceptie van interesse is dat ze, zelfs wanneer ze even geen zak te melden hebben, een niet stoppende stroom van onzin over de interwebs uit willen kotsen. Als ze dit niet doen, zijn ze immers bang te worden vergeten door hun volgers. En dan eindigen ze uiteindelijk eenzaam, lelijk en alleen.

Dan bestaan er natuurlijk nog de #fml-jankerds. Het leven van de mensen in deze categorie kenmerkt zich door het feit dat het echt totaal zuigt. Om dit te accentueren zetten de mensen in deze groep  #fml (fuck my life) achter al hun hartverscheurende uitingen van deceptie, ergernis, verdriet, pijn en honger.

Lekker stunten met hashtags! Alle volgers kunnen dan tegelijk zien dat een creatieve rebel zoals jij nooit zal leven onder het loodzware juk van reeds bestaande termen! Maar eigenlijk is deze move natuurlijk ontzettend saai, en is het bouwen van een originele hashtag al miljoenen keren succesvoller gedaan dan jouw karige neppoging.

Complimenten krijgen is altijd leuk. Het laten zien van de aan jou gerichte complimenten aan andere mensen, is helemaal niet leuk. Dat is ijdelheid in haar diepste vorm. Is het echt nodig om te laten zien dat mensen je echt tof vinden? Is slechts de wetenschap daarvan niet genoeg om de dagelijkse aanbevolen hoeveelheid voldoening uit te putten?

Mensen die zichzelf promoten op Twitter. Ze zijn niet zeldzaam. Sterker nog, ik ga het, bij plaatsing van dit artikel, zelf ook doen. Toch kan het te ver gaan. Op het moment dat je halve timeline bestaat uit zelfpromotie, wordt het een bron van ergernis. Dan begint het bijna wanhopig over te komen.

Zeuren. Dat is wat ons bindt, als mensen. Iedereen houdt van zeuren. Maar waar moet je dan precies over zeuren? Gemakkelijke vraag. Het apparaat dat je momenteel in je handen hebt doet laatste tijd niet meer precies wat je ervan verwacht. Je BlackBerry zuigt ballen en iedereen moet dat weten.

Vergeleken met anderen valt mijn creativiteitsdipje nog mee. Toch zou ik, als ik niet oppas, uiteindelijk best eens kunnen vervallen in bovenstaand aandachtvragend Twitter-gezeur. Zolang mijn creativiteit het toelaat zal ik er alles aan doen om niet te verdrinken in de droevige zee van leegheid. Dat durf ik mijn 123 volgers te beloven. De ellende van een extra egotripper, jankerd of zure quoterecyclaar zal jullie bespaard blijven. Echt waar. Ik durf het jullie niet aan te doen. Jullie volgen me, dus jullie verdienen waar voor je geld.