LIEVE JORAN

Joran, ik weet dat ik je hier doorheen kan helpen, dat ik je steun en toeverlaat zal kunnen zijn de komende tijd. Ik zal er zijn in de rechtszaal als je in hoger beroep gaat, ik ga met je mee in de beslissing dat je het vonnis van achtentwintig jaar cel nietig wilt laten verklaren, ik steun je volledig in het feit dat je erin geluisd bent. Ik geloof je. Als ik in je mooie bruine ogen kijk, waar niet alleen Natalee in verdronk maar ook ik, weet ik zeker dat je de waarheid spreekt.

Eerdere criminelen of massamoordenaars konden me niet bekoren. Joseph Fritzl mag dan driehonderd liefdesbrieven hebben gehad, Anders Breivik krijgt nog dagelijks post van aanbidsters, zelfs sekteleider Charles Manson—goed voor zo’n zestigduizend brieven per jaar—is niet goed genoeg voor me. Niemand roept zo’n ongekend verlangen in mij op als jij.

Die stoere houding, die pokerface, die ongelooflijk aantrekkelijke kracht waarmee je een mens van vlees en bloed dood kunt slaan—het is de hedendaagse variant op survival of the fittest, de oerkracht en de aan alle handelingen ten grondslag liggende agressie. Sigmund Freud wist het al: de mens wordt slechts gedreven door agressie en het verlangen naar seks. Jij bent de ultieme belichaming van dit wezen. Oog om oog, tand om tand.

Een man die je eerst verleidt met wat bellyshots en gepoker, waarna hij je eindelijk meetroont naar elke plaats waar ook maar enige seksuele interactie mogelijk is: het strand, een hotelkamer, het maakt allemaal niet uit. Als de eerste lust vervuld is, komt de tweede op natuurlijke wijze naar boven: agressie. Daar is helemaal niets geks aan, lieverd, jij bent tenminste een echte man, eentje die toegeeft aan zijn oergevoelens.
Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt. Als ik denk aan hoe je eenzaam opgesloten zat in de Castro Castro-gevangenis, springen de tranen me in mijn ogen. Vooral toen je vertelde hoe de ratten ‘s nachts via het gat in je wc de cel binnenkropen, dat was echt vieeesss.

In het gunstigste geval, zo wordt er gespeculeerd, ben je binnen tien jaar alweer op vrije voeten. Tot die tijd wacht ik smachtend op je, hunkerend naar je aandacht. Ik zal je blijven schrijven, lieve Joran, tot je me opmerkt tussen de duizenden andere brieven van vrouwen die allemaal vechten om jouw geschreven woord. Ik snap dat ik nooit zal kunnen tippen aan een geile studente op Aruba of een miljonairsdochter uit Peru, maar toch blijf ik hopen dat je me op een dag net zo aanpakt als hen. Coño, ik blijf aan je denken.

Liefs,

Fleur