BREAK A LEG

Ik stond onlangs in de rij van de Paradiso om naar een feestje te gaan en de mensenmassa leek zich maar niet te verroeren. Gelukkig bood de halve fles goedkope whiskey die in mijn lichaam zat genoeg warmte om me door de milde winteravond heen te sleuren. Wat de whiskey ook deed, is mij minder scherp maken, waardoor ik niet kon zien door wie of wat ik de hele tijd omringd was.

Eenmaal in de zaal was ik alweer aardig ontnuchterd, maar dat betekende ook dat mijn zintuigen langzaam weer begonnen te functioneren. Recht voor me zag ik het epicentrum van de festiviteiten: de DJ-booth. Deze werd zoals gebruikelijk omcirkeld door het entourage van de plaatjesdraaier en een roedel penisgraaiende groupies. Links zag ik de ongemakkelijke minderjarige binnenglippers en de verlegen muurbloempjes die zich maar niet aan de muziek durfden over te geven. Aan de rechterkant had je de hipsters die iedereen de hand schudden en om de twee minuten keken of ze hun exclusieve T-shirts niet met bier hadden bevlekt. De ruimte tussen al deze groepen werd opgevuld door nietszeggende gezichten en dronkaards die elk moment hun schoenen konden onderkotsen. Overal om me heen zag ik het gebruikelijke uitgaanspubliek: voorspelbaar, vertrouwd en niemand die zich bemoeit met andermans zaken.

Opeens werd deze balans flink verstoord. Uit het niets werden er mensen opzijgeschoven om een groot leeg vlak te creëren. Breakdancers sprongen uit alle hoeken en gaten en begonnen hysterisch met hun armen en benen te zwaaien. Gehuld in So You Think You Can Dance-kledij (losse stropdassen, lage petten en brillen met glazen zonder sterkte) waren ze zich flink aan het uitsloven.

Was ik de enige die zag hoe belachelijk dit was? Begrijp me niet verkeerd, ik vind breakdance zeker een kunstvorm, zolang het op de juiste plek en op de juiste muziek wordt toegepast. Dit was geen studio of hoek van de straat en de muziek was ook geen 90’s boombap hiphop. Nee, dit was een gewone zaterdagavond waarop mensen lekker wilden drinken en losgaan in een club. Dat jij toevallig als b-boy net de hele Step Up-trilogie achter elkaar hebt gekeken, wil niet zeggen dat ik jou met ontblote torso wil zien windmillen op Billie Jean. De grootste ironie is dat de mensen die van dansen hun beroep of hobby hebben gemaakt juist het ongemakkelijkst en meest aritmisch lijken. Wil je me echt wijsmaken dat je een Lotus Airflare kan doen als het moet, maar als een rustig nummer wordt gedraaid de Two Step teveel gevraagd is?

Uiteindelijk moet iedereen zelf weten wat hij/zij wil doen. Maar de woeste danspasjes, die veel weg hebben van symptomen van Gilles de la Tourette of polio, wakkerden bij mij een gevoel van plaatsvervangende schaamte aan. Uitgaan is een uitlaatklep voor mensen die denken dat ze een hele week productief zijn geweest en een excuus voor alcoholisten om aan een fles drank te lurken. Als je het gevoel hebt dat je een show met berekende moves wil geven, moet je maar een demofilmpje sturen naar RTL5. Wanneer je zin hebt in een feestje moet je iets minder nadenken.