EEN SAMSUNG GALAXY IS GEEN IPHONE

Nietsvermoedend kwam Bouke de kantine binnen met zijn nieuwe Samsung Galaxy. Hij voelde zich machtig als hij over zijn broekzak wreef. De opwinding van een nieuwe aankoop en het aanzien dat je daarmee genereert bij mensen die geen andere ambitie hebben dan het consumeren van de nieuwste gadgets. Ja, Bouke had er zin in. Hij zag ze al zitten. De iPhone-gebruikende collega’s. Met hun apps en hun leuke iPhone-hoesjes. “Oh wat was de iPhone toch handig en gebruiksvriendelijk,” zei hij met een hoog zeikstemmetje tegen zichzelf.

Een voorbijganger had Bouke verbaasd aangekeken. 

“Jongens. Hallo! Ja, mag ik even de aandacht? Even alle oogjes hier naartoe. Ja, prima zo. Ik wil jullie vertellen dat ik sinds gisteren de trotse eigenaar ben van een Samsung Galaxy!” De collega’s keken op. Voor heel even was de bibliotheek stil, maar na een paar seconden barsten de collega’s in lachen uit.

Bouke raakte in paniek. Hij keek om zich heen en zag iedereen lachen. Vertellen alleen was blijkbaar niet overtuigend genoeg. Hij moest zijn telefoon ook laten zien, dat was het.

Bouke rende naar een van de collega’s waarmee hij regelmatig een sigaretje ging roken op de binnenplaats, om hem te laten zien dat een Samsung ook best een leuke telefoon was. Door de omvang van de enorme beschermhoes kreeg Bouke zijn telefoon bijna niet uit zijn broekzak. Die hoes ook echt, alsof zijn Samsung Galaxy van diamanten was gemaakt ofzo. Woest rukkend aan zijn broekzak liet Bouke zijn Samsung door de zenuwen op de grond vallen, waarop deze collega riep: “Maakt het uit joh! Het is toch maar een Samsung!”

Werd ‘ie opeens boos joh! Met een vuurrood hoofd raapte Bouke zijn telefoon op en begon hij te schreeuwen. “Denken jullie dat jullie meer zijn dan ik, omdat jullie een iPhone hebben en ik een Samsung?!!!! Ik betaal misschien minder abonnementskosten dan jullie, maar ik heb toch echt smaak! Kijk! Kijk hoe mijn Samsung eruit ziet!” Niemand keek. Het gelach werd er alleen maar harder op. Misschien dat het bezuinigen op de abonnementskosten voor Bouke alleen al getuigde van het hebben van smaak. “Ik heb GODVERDOMME......... ook smaak!!!!!!”, krijste Bouke plotseling de kantine in, en hij begon met zijn armen in de lucht op de collega’s in te beuken. Hij hoopte zo dat de collega’s tegen de muur of tafel zouden vallen en schade aan hun iPhone zouden oplopen. Ook probeerde hij het afdelingshoofd een knietje te geven ter hoogte van de broekzak. Hij moest en zou hun iPhones kapot maken. Even later stond Bouke zelfs met een tafeltennisbatje op iemands broekzak te slaan. Hij draaide volkomen door en werd door de directeur naar huis gestuurd. “Even afkoelen,” had hij gezegd. 

Sinds dit incident ging Bouke met tegenzin naar zijn werk. Hij leefde echt in angst. Bang dat ze hem weer zouden uitlachen met zijn Samsung Galaxy. Daarom belde hij tegenwoordig buiten het kantoor, ver van het gebouw af. Hij durfde zelfs niet meer op te nemen als hij werd gebeld. Zo ver ging het. Als hij begon met werken zette hij zijn geluid altijd uit, maar in de haast was hij dit op een dag vergeten, waardoor het geluid afging toen hij in de pauze werd gebeld. Het geluid van zijn telefoon werd steeds harder en harder, maar opnemen deed hij niet. Iedereen keek hem aan, maar hij at gewoon rustig door, alsof zij de enigen waren die zijn ringtone meer dan drie keer hoorden afgaan.

Je zag dat Bouke langzaam maar zeker was gaan geloven in het gezegde dat men lijkt op de telefoon die men heeft. Op het werk zei men namelijk dat de Samsung Galaxy een afspiegeling was van zijn ziel. Goedkoop en lelijk dus. Het is net zoals met honden. Het baasje lijkt meestal op de hond en andersom. Dat zat hem dwars. Bouke was in principe niet gierig, maar hij wilde gewoon niet meer betalen voor het design alleen. Dat vond Bouke niet nodig. Een goede prijs en kwaliteitsverhouding, dat was belangrijk. En wie bezuinigt op het design voelt kennelijk de drang om te geloven dat het IKEA-model even mooi is als de Jan des Bouvrie-stoel.