JUMPSTYL! GWN MII STYL! 4 EFUR ., !

Maak kennis met mijn twaalfjarige zelf. Inmiddels schaam ik me dood voor deze diehard MSN’er. In vijf jaar tijd is er een hoop veranderd. Jumpstyle is, geheel tegen verwachting in, niet meer ‘mii Styl’ en mijn vocabulaire heeft zich dusdanig uitgebreid dat mijn zinnen niet meer bestaan uit louter emoticons en leestekens. De zeventienjarige Stan maakt anno 2012 voornamelijk gebruik van Facebook Messenger en voelt zich eigenlijk veel te goed voor zijn jongere, Comic Sans, zelf.

MSN-gesprekken verliepen altijd via hetzelfde ritueel en met vrijwel altijd dezelfde mensen. Ik kwam uit school en zette mijn computer aan. Wanneer het vooroorlogse apparaat (het apparaat is gebouwd voor de War on Terror) eindelijk was opgestart, startte ook MSN automatisch op. Daar sprak ik dan met mijn vriendjes en vriendinnetjes, die ik zo’n twintig minuten daarvoor op het schoolplein gedag had gezwaaid.

Een MSN-gesprek verliep bijna altijd via het volgende scenario: begroeting (“Haii”) – tegen begroeting (“hey :D”) – beleefde vraag naar gesteldheid (“hoestie?”) – postief antwoord en beleefde wedervraag (“topie!! met jouw?”) – positief antwoord (“lkkr”). Na dit laatste positieve antwoord kom je in een cruciale fase voor het MSN-gesprek: doorzetten of doodbloeden. Meestal was het laatste bij mij het geval. Er waren eigenlijk maar een aantal gesprekken die je met veel moeite wist te onderhouden. Deze waren meestal met mensen die ik in het dagelijks leven niet eens zou groeten.

Er was een bepaalde MSN-etiquette waar je je aan moest houden. Je MSN-naam bepaalde je schoolpleincredibility. Stonden er geen emoticons in je naam, dan had je geen ‘stylo’ en relaties konden breken als er in je MSN-naam geen hartje volgde op de naam van je puppylove.  In je ‘tweede naam’ stond vaak een fout gespelde Engelse songtekst die je zelf niet eens begreep. Ook was het belangrijk dat je MSN Plus gedownload had, want zonder een bont kleurenpalet in je naam hoefde je niet online te komen.

Je afbeelding moest ook ‘vet cool’ zijn. Een standaard MSN-poppetje of de voorgeprogrammeerde skater was not done, een afbeelding van Hind uit Idols met de tekst “HIND IK MIS JE!!!!!” getuigde daarentegen van klasse.
Ten slotte was je e-mailadres ook van groots belang. Adressen als xxhannalove93@hotmail.com en paarden_sk8ergirl@hotmail.com deden het goed. Zelf was ik lange tijd bereikbaar op stan_supercool@hotmail.com.

Het tragische aan het hele MSN-verhaal is dat een aantal van mijn leeftijdsgenoten niet met mij mee is gegroeid via Hyves naar Facebook. Waar MSN bij mij zijn hoogtijdagen kende in groep 7 en 8 en mijn brugklastijd, is het voor sommigen nog gewoon het communicatiemiddel bij uitstek.

Maar mijn superioriteitsgevoel is in feite niet legitiem, want ik vertoon hetzelfde gedrag, alleen op een ander medium. Op Facebook like ik statussen van mensen die ik normaliter zou ontwijken, de gesprekken die ik via Facebook Chat voer gaan ook nooit de diepte in en ik maak me schuldig aan het verspreiden van pseudo-interessante songteksten die ik eigenlijk nog steeds niet begrijp. Wellicht is de twaalfjarige Stan toch niet zo ver van me verwijderd als ik dacht.