FILMHUIS NAVELPLUIS

Als ik eindelijk bij het loket kom en de jongen, die volgens zijn naamplaatje gewoon Bert heet, mij de keuze geeft of ik helemaal voorin of helemaal aan de zijkant wil zitten, begin ik al een beetje te mokken. Die kleine zalen ook hiero. Wanneer ik vervolgens aan het barmeisje vraag om popcorn kijkt ze me met – voor Aziatische begrippen – grote ogen aan. Haar collega proest het uit. “Popcorn?”, smaalt ze. “Nee, dat verkopen wij niet, al die rommel.” Ik wil haar wijzen op de gemiddelde hygiëne van de Chinese restaurants op de Zeedijk maar bedenk me dat ik beter ben dan dit. Ook zou Jojanneke’s geadopteerde ass zich waarschijnlijk niet eens aangesproken voelen.  Met haar Gooise ‘r’ en studie litelatuulwetenschap.

Bier gutst over mijn glas terwijl ik me langs de rondslingerende jassen en veertigersknieën manoeuvreer. Maar hé, ik heb wel bier in een echt glas, superauthentiek enzo. Ook heel praktisch, al die glazen zo op de grond. Ik plof neer in de te lage stoel, naast ofwel een innig verstrengeld stelletje ofwel die Siamese tweeling uit Shock Doc. “Ik kan echt niet wachten!”, kirt de linkerhelft terwijl het zenuwachtig heen en weer hupst. Ah, toch een stelletje. Wanneer ik per ongeluk haar blik vang lacht ze verontschuldigend. “Het is zo lang geleden sinds Hans en ik een avondje uit zijn geweest.” Hans, zo´n type dat vroeger te boek stond als lulletje rozenwater maar zichzelf nu ten onrechte heeft onderverdeeld in de moet-je-hem-nu-eens-zien-categorie, kijkt glunderend mijn kant op en roept: “Messcherp, vilein en indringend!” Ik begin voorzichtig te blozen en wil hem terugcomplimenteren met zijn rode sjaal als hij een knipsel uit zijn jaszak haalt en dat dwingend voor mijn gezicht zwaait. “Dat is wat de Volkskrant schrijft!  5 sterren!!!”

Ik reageer overdreven onder de indruk, in de hoop dat hij straks zal lachen om de Jodie Foster-grap die ik thuis ingestudeerd heb. Het is één van mijn paradepaardjes. Mijn laatste opvoering was bij The Beaver in Pathé de Munt. Een gezellige dame uit de Bijlmer moest zo hard lachen dat ze haar Evisu’s onderpieste. Heerlijk. Dat Jodie in deze film speelt is eigenlijk ook de voornaamste reden dat ik hier ben. Duimendraaiend wacht ik op het juiste moment. It´s all about the timing. Ik heb namelijk met een moeilijke zaal te maken, dat merk ik. Af en toe, alsof het afgesproken is, breekt er een eensgezind gelach los. Niet het hysterische gegil dat ik gewend ben, maar meer een hoofdschuddend “Oh oh, wat is oom Ben toch een ondeugende schavuit”-achtig gegrinnik. Één vrouw vooraan, vermoedelijk lerares Drama, komt er gelukkig wel telkens loeiend bovenuit, en van haar verwacht ik zo dan ook een liefdesbetuiging, een slipje op z´n minst.

Bam! Daar is het, dat perfecte moment. Jodie kijkt onnozel de camera in, de haar zo kenmerkende dunne lippen iets van elkaar. Ik kruis mijn vingers, schraap mijn keel en zeg dan luid, met mijn beste Hannibal Lecter-stem: “Hello, Clarice...” Het galmt door de zaal. De dramalerares kijkt me dommig aan, zelfs Hans zegt niks. Een weelderig bewenkbrauwde man kijkt boos om en ssssht me – met consumptie – waardoor ik stukjes in rode port gemarineerde Fisherman’s Friend uit mijn haar moet vissen. “GODVERDOMME!”, brul ik. “Fuck you Hans, fuck you bitch van Hans, fuck you Bert, fuck you Jojanneke, fuck you Wenkbrauwman en FUCK YOU FILMHUIS!” Dit nooit meer. Op naar Pathé!