ZE MAKEN MIJ DE PIS NIè LAUW

Een gemiddeld carnavalsgesprek tussen twee vrienden verloopt zo:

“LEKKER DING!”
“HÉÉÉUUU! At dat glas eens leeg jongen!”
“Gaan we op ‘t end nog frikadellen frituren bij jullie mam thuis?”
“Zekers.”

Eigenlijk lijkt het alsof iedereen tijdens deze kortstondige transformatie tot een extatisch Sodom en Gomorra plotseling een beetje geestelijk beperkt wordt en daar nog van lijkt te genieten ook. Het is niet voor niets dat deze dagen van feestvreugde voor 22% van de Brabanders een excuus is om vreemd te gaan. Even je schouders ophalen, je ogen ten hemel richten en met je katerige kraakstemmetje verzuchten: “Carnaval…” Sinds jaar en dag het meest geaccepteerde overspelexcuus van de provincie. 

Omdat deze dagen het moment bij uitstek waren om mijn flamboyante zelf aan de wereld tentoon te spreiden, keek ook ik altijd uit naar carnaval. Maar op een dag gaat het knagen. Op een dag realiseer je je dat er feestjes zijn van vergelijkbare hysterie, maar dan met de hitjes van Rihanna in plaats van Guus Meeuwis. En met Mediterraan ogende adonissen in plaats van dertienjarige sletjes in cowgirloutfit. In paniek wil je je vasthouden aan je komaf, het meest kekke pakje van het tuincentrum kopen en doen alsof de tijd heeft stilgestaan. Maar het oprechte carnavalsgevoel, dat normaliter al zo’n drie maanden van te voren door je aderen stroomt, blijft uit. Waarom zou je laveloos hossen op pijnlijk slechte muziek als je ook tot het gaatje kan gaan op een feestje dat wel garant staat voor dansbare muziek en bekoorlijke jongens om mee te tongen? De twijfel slaat toe als een mokerslag, en je vraagt je af: wil ik wel een Knoeris (zo noemen de bewoners zich op het stukje Brabantse aarde dat mij ooit heeft voortgebracht) zijn?

Nu hoor ik je denken: wat een non-dilemma. Maar voor een jongen die stamt uit deze regio is dit een ethisch probleem van jewelste. Je wordt door je oude schoolvrienden met de nek aangekeken als je ervoor uitkomt dat je het evenement der evenementen dit jaar zult overslaan. Jij, die jongen die zo nodig zijn horizon moest verbreden, die rare knakker met zijn tweedehands slobbertruien uit De Grote Stad, heeft zich ontdaan van het laatste beetje liefde voor zijn geboortegrond. Grote ogen worden opgezet en betichtingen van ontrouw en Randstedelijke hersenspoeling worden over je uitgekotst als een dode Bavaria uit een lege maag. Carnaval missen is net zoiets als vreemdgaan met de moeder van je vriendin, maar dan eigenlijk nog erger.

Mijn zuidelijke wortels zeggen me steeds minder. Dat je ergens uit een punani bent gefloept en daar de eerste jaren van je leven hebt doorgebracht, wil nog niet zeggen dat je je hart aan dat stukje grond moet verkopen. Toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om carnaval dit jaar aan me voorbij te laten gaan. En dat heeft niks te maken met potentiële dorpsverkettering. Ik kan me afkeren tegen mijn wortels zoveel ik wil, het zullen altijd de Knoerissen en ondergepiste kroeghoekjes zijn die me hebben gemaakt tot wie ik ben.

Bron: Feestkleding 365