SLANKHEIDSFASCISME

“Zo plat vind ik die buik niet eigenlijk,” zegt mijn vriendin dan ineens. Bloedserieus neemt ze nog een trek van haar sigaret. Ik kijk van de poster naar mijn vriendin en weer terug. In gedachten zie ik mijn eigen lichaam, dat ik altijd een beetje met dat van een zeehond vergelijk. Dan realiseer ik me dat mijn vriendin mij waarschijnlijk te dik vindt.

Ik heb altijd een rare verhouding gehad met mijn lijf. Een poosje was ik een stuk dunner, maar echt mooi was dat niet; op foto’s uit die tijd zie je vooral mijn breekbare polsen en lege blik. Toch verlang ik, nu ik weer vol in maatje 38 (of 40) hang, daarnaar terug.
 Maar waar ik aan de ene kant echt niet gecharmeerd ben van America's Next Wandelende Tak, en altijd hysterisch “Zie je nou wel!!” schreeuw wanneer een onderzoek aantoont dat de meeste mannen toch echt van rondingen houden, kick ik aan de andere kant enorm op mezelf als ik een donut laat staan of twee kilo ben afgevallen. Soms vragen zeurende stemmen in mijn hoofd zich af of dit is hoe ik er op mijn 21e uit hoor te zien. Want als alles maakbaar is, is mijn zeehondenbuikje dan niet vooral een teken van luiheid? Is less echt more?

Niet alleen ben ik kwaad op die vriendin met haar stomme opmerking, maar ook op de wereld waarin we leven—de wereld die maakt dat zij zo denkt, waar ik nog onzeker van word ook. Ik word schijtziek van al die slankheidsfascisten die je altijd maar lijken op te leggen dat het dunner kan, moet zelfs, en dat je dan gelukkiger bent. Of mooier.

Een andere vriendin van mij heeft een ongelooflijk sexy lichaam: briljante tieten, stevige kont. Zelfs in de lelijkste coltruien en slobberbroeken kun je je voorstellen hoe ze voelt. Zacht en stevig. Sterk, als een echte vrouw. Maar zij draagt maatje 40. Net als ik voelt zij zich vaak ongemakkelijk als zo’n slanke miep haar ondergewicht komt etaleren. Maar onze lichamen zijn gezond, ze worden (op zijn minst door onze vriendjes) gewaardeerd. Vanwaar dan toch die onzekerheid? Marilyn Monroe droeg verdomme maat 44 en daar hoor je nooit iemand over!

Als ik thuiskom besluit ik dat het genoeg is geweest. Ik ga voor de spiegel staan, naakt, en kijk naar mijn zeehondenbuikje en mijn holle rug, mijn brede heupen en stevige bovenbenen. Ik zie mijn slanke kuiten en brede voeten, mijn sterke armen. Als ik me omdraai is daar mijn welgevormde kont. Ik zie mijn fiere borsten, ze dagen me uit: “Doet het dan, Marijn. Zeg dan dat je te dik bent.”

Ik zeg niets. Dit lichaam werkt hard voor mij. Het is zacht en rond en vrouwelijk en helemaal in verhouding. Eigenlijk zou ik het beledigen als ik me zou laten leiden door andermans schoonheidsidealen. Ik kijk naar mijn lichaam en denk: “Fuck dat. Lang leve maatje 38. Of meer.”