PRISONBITCHES 2.0

“Vers vlees. Fucking veel vettig vers vlezig vlees,” denken de gevangenen op het moment dat de twee meter hoge Kim met gebogen hoofd de gevangenis inloopt. De multimiljonair is in de rechtszaal verslagen, en heeft zijn status als gevangeniscandy te accepteren. Één van zijn hongerige inmates drukt hem, terwijl hij door twee cipiers naar zijn celletje wordt begeleid, op het hart dat hij beter niet zijn iPhone onder de douche kan laten vallen. De macht en de kracht tot manipulatie zijn definitief verleden tijd. Kim Dotcom wordt iemands bitch. Het gevangeniscliché is onvermijdelijk.

De eerste paar weken gaan vies tegenvallen. De eigenaar van Megaupload heeft zich in zijn vrije tijd nooit duidelijk gelieerd met een bepaalde gevangenisgang, dus op erg veel vrienden, bescherming en gezelligheid hoeft hij niet te rekenen. De misdaad ‘bestanddeling’ kent niet bijster veel aanzien en hij heeft ook nog eens geen beschikking over drugs, peuken en wapens, waardoor hij niet echt in staat is te providen binnen de muren. “Fuck my life,” denkt Kim op dit moment. Volkomen terecht, want Kims leven is op dit moment ook echt totaal kut. Enkele weken geleden lag hij nog op het strand met meerdere belachelijk aantrekkelijke naakte chickies van een fancy drankje te genieten, nu ligt hij huilend op een houten plankje te wachten op het volgende nare douchetafereel met een mannelijke agressor. Maar wat Kim nog niet weet, is dat er back-up op komst is. Gigantisch bebrilde back-up, om precies te zijn.

Zodra SOPA van kracht wordt, zullen de nerds, zeker nu er ervaring is opgedaan rondom de juridische procedure, ineens bij bosjes worden gearresteerd. Één voor één komen ze aan de beurt. Collega’s van RapidShare, Multiupload, Hotfile, Taringa!, FileServe, The Pirate Bay, isoHunt, Ziddu, torrentHound, Letitbit, Oron en niet te vergeten WeTransfer vangen massaal het gevreesde prison ticket. Kim Dotcom is niet meer alleen. Een alliantie van nerds is een feit. Het gevangenisbeeld kent een nieuwe groepering.

De nerds moeten hun plaats in het systeem claimen om te overleven. Een zware taak. Een taak die meer inspanning vergt dan het collectief dragen van Guy Fawkes-maskers. Er moet een daadwerkelijke geekfist van verbinding gemaakt worden. Maar hoe groepeer je mensen, mensen die afhankelijk zijn van interpersoonlijke datastromen? Juist. Een Wi-Fi-netwerk, de primaire voorwaarde voor nerddominantie, is het antwoord. Kim, Nalden en de andere voormalige concurrenten combineren hun kracht om door middel van een lang proces bestaande uit het strippen van stukjes koper uit de douche, het stelen van shit uit de keuken en het rectaal naar binnen smokkelen van batterijen, uiteindelijk de connectie tussen de cel en de buitenwereld te leggen.

“Als die Sergio van jullie niet heel gauw stopt met het in de kont pakken van Meneer Dotcom onder de douche, zorgen wij ervoor dat jullie gehele paupergang nooit meer een megabitje aan internet ontvangt.” Bam. En het eerste dreigement naar de wereld buiten de muren is gegeven. Shots fired, relaties op scherp, vijanden gemaakt en Kim Dotcom is officieel verlost van zijn liefdeloze doucherelatie. Internet is de collectieve cocaïne van de al dan niet criminele mens anno 2012. De nerds hebben controle over de toevoer van de big stash, dus zij hebben de macht. Met een vingerknipje legt een getrainde, bevriende hackersgroepering de interwebs plat, waardoor systemen worden ontregeld. Of het nou gaat om een bank, een overheidsinstantie of een gang.

Kim Dotcom wordt de Tony Montana van de gevangenis, met als little friend zijn vinger, rustend op het symbolische aan/uit-knopje van de communicatie. Don’t fuck with the nerds. En als het dan allemaal toch niet mocht lukken, dan kan Kim altijd nog de plattegrond van de gevangenis in gelaagde 3D-weergave op zijn gigantische lijf laten tatoeëren.