LERAAR

Een vrouw met een dorps accent neemt de telefoon op. God, is hij getrouwd? Of meneer Grootbergen aanwezig is, stamel ik geschokt. ‘Ah, jij bent iemand van die school? Onze Lukas zit in de kroeg, maar als je me je nummer geeft, laat ik een briefje achter.’ Als de verbinding eenmaal verbroken is, barst ik in lachen uit (niet echt natuurlijk, niet echt hardop). Onze gave, ruige, lekkere leraar woont nog bij zijn moeder. Een wapenfeit, waardoor ik me zeker geen zorgen meer hoef te maken over mijn cijfer morgen. Zonder schuldgevoel zet ik mijn Playstation aan.

Wreed word ik gewekt door mijn bulderende ringtone. Met een rasperige stem neem ik op, klaar om de mysterieuze beller verrot te schelden. ‘Eeh… Hadjar? Kut, kut, kut, sorry ik wou je niet wakker maken’ Zijn stem klinkt ook rasperig, maar wel op een hele sexy manier. Ik ben op slag klaarwakker, deze toonhoogte herken ik uit duizenden. Precies om die reden zeg ik slaperig: ‘wie is dit? Het is half vijf!’. ‘Eehm… Lukas, ik bedoel meneer Grootbergen. Sorry, ik kom uit de kroeg en eh…’
‘Je zag een briefje en dacht: “dat ga ik eens bellen”?’ maak ik geamuseerd zijn zin af. ‘Zoiets ja…’ er volgt een lachje dat zo schattig is dat ik door het snoer wil kruipen en hem op wil eten. Met slagroom. En aardbeien. ‘Sorry, het spijt me echt heel erg, slaap maar weer snel verder, je krijgt morgen een 9 van me om het goed te maken, oké?’. Ik ga rechtop zitten en steek een sigaret en een kaarsje aan. ‘Nou, met die 9 ben ik het wel eens, ik heb namelijk nog niks, maar ik ben nu toch al wakker.’ Al voordat ik de zin helemaal heb uitgesproken heb ik spijt. Wat verwacht ik nou, dat we nu opeens een geanimeerd gesprek gaan voeren – om half vijf ‘s ochtends?
Om kwart over zes hang ik met kriebels in mijn buik op. Ik krijg alleen een negen als ik morgen nablijf. Ik heb nog twee uur om me mooi te maken.

De les duurt langer dan de saaiste aardrijkskundeles ooit, en we doen beiden ons best elkaar compleet te negeren. Mijn vriendinnen –ik heb natuurlijk weer niet mijn mond kunnen houden- maken het allemaal nog een tikje erger. Op dit moment lijkt me niets enger dan om vijf over vier te moeten nablijven, maar het nare aan nablijven is dat je er niks over te zeggen hebt.
We doen allebei zo goed alsof ik hier aan het nablijven voor het nablijven ben, dat ik er na een uur bijna in ga geloven. Heb ik me alle dubbelzinnige, en zelfs zeer ondubbelzinnige opmerkingen verbeeld? Iedere minuut die verstrijkt maakt me banger en zenuwachtiger. En puur om van dat gevoel af te komen, moet ik nu doen waar ik voor gekomen ben. In slow-motion zie ik mezelf opstaan en naar het voorraadhok lopen. Buiten zijn blikveld haal ik diep adem en zeg vervolgens met mijn alleronschuldigste stemmetje: ‘Lukas, ik kan mijn schetsen niet vinden, kun je me even helpen zoeken?’ Als hij eenmaal voor me staat doet hij niet eens moeite om te zoeken. Grote bange ogen kijken me aan, en ook ik heb me nog nooit zo klein en nietig gevoeld. Dus maak ik aan dit klotemoment een einde.

Door hem hard tegen de kast te duwen. Wanneer onze lippen elkaar raken, maakt alle zenuwachtigheid plaats voor een explosie van kicks, meer dan de geilheid nog voel ik adrenaline, de kick van het veroveren, maal duizend. Hij denkt er nog net aan de deur dicht te doen, voordat we elkaars knoopjes losrukken en ritsen opentrekken. Als niet iedere fysieke aanraking zo verdomd intens was geweest, had ik niet geloofd dat dit geen droom was. Er galmt maar een ding door mijn hoofd: dit is echt mijn klaslokaal, en echt mijn leraar. Het blijkt nog veel en veel beter dan het in alle fantasieën, boeken en films leek.

Zwevend op een diep donkerrood wolkje raap ik mijn kleren van de grond. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hem hetzelfde doen. Hij heeft een rood hoofd, zijn haren zitten door de war, zijn buik is bleek. En eigenlijk is hij niet eens echt knap, valt me nu op. Helemaal niet zelfs. Hij bukt en ik zie de pukkels op zijn rug. Grote rode bulten, gekroond met witte pusknobbels en zwarte puntjes. Ik heb net hele vieze dingen gedaan met een hele vieze jongen, zelfs een hele vieze man.

Die negen heb ik helemaal verdiend, maar ik denk dat ik de volgende keer toch maar liever mijn huiswerk maak.

Toen.