MASTER MANIPULATOR

Ik begin te observeren. De grote discotheek waar ik mij in bevind is een winkel, de dansvloer de etalage. De jongens die er staan, dansen en praten is de koopwaar. Daar ben ik voor gekomen. In mijn hoofd ga ik een lijstje af. Met eisen. Ik moet een product nemen wat bij me past, een exemplaar dat voldoet aan de dingen die ik in mijn hoofd heb. Het lijstje is redelijk uitgebreid.

Hij moet lang zijn maar niet slungelig, knap maar niet a la Ken, vrolijk maar niet jolig, intelligent maar niet onbegrijpelijk, zelfverzekerd maar niet arrogant, grappig maar geen lolbroek, zelfstandig maar geen loner, en gevoelig en sociaal maar in godsnaam niet teveel. Dat is het wel, zo ongeveer.

Ik speur de mensen af op zoek naar jongens die aan de buitenkant voldoen. Al gauw heb ik er een paar gevonden. Ik gooi mijn drankje achterover en loop naar ze toe. Een voor een probeer ik ze te peilen. In mijn hoofd zet ik vinkjes bij gehaalde punten. Aan de buitenkant ben ik lief, flirt ik, gooi ik mijn haar naar achter (stompzinnig maar succes verzekerd), lach ik (ook al heb ik net in gedachten een dikke streep gezet door 'grappig') en maak ik goede opmerkingen. Van binnen bereken ik. Ik maak mijn keus. Jongen B voeldoet aan bijna al mijn eisen. Hij is bijzonder leuk. Ik spreek met hem af.

Ik loop met jongen B door het park. Met mijn liefste stemmetje vraag ik om een ijsje. Want ook al is het 50 graden onder nul, het zou mooi staan voor het plaatje. "Een ijsje? Maar je hebt net je lunch op." Ik sluit mijn ogen en sta even stil. "Lieveeeerd? Wil je dat nou niet meer zeggen? Je hebt niet iets op, je hebt het opgegeten, of het is op. Wil je dat alsjeblieft niet meer zeggen? Het klinkt zo lelijk. En kun je je voeten wat meer optillen? Je sloft zo. En als je zo hard praat dan hoort iedereen je, dat wil ik liever niet." En ik kijk hem zalvend aan. Nog even en ik heb perfectie bereikt.

Vrouwen zijn oppermanipulatoren. We zitten vol trucjes, acts, kromme logica en plannetjes, alleen omdat we onze zin willen krijgen. Wij willen alles en gaan niet voor minder. Onze man moet voldoen aan ons eisenpakket. En zonodig schaven we bij. En als hij volmaakt is, dan moet hij naar ons luisteren. We zijn geraffineerd, doordacht en vals. Wij maken de wereld precies zoals wij hem willen hebben.

Jongen B belt op. "Lieffie, ik kan vandaag niet. Ik was het vergeten maar ik moet met een paar vrienden eten. Sorry." Ik blijf even stil. "Maar... hoe kan dat nou? Ik wilde met je gaan eten." Ik denk razendsnel na. Waar kan ik hem op pakken? "En het is vrijdag. We gaan toch elke vrijdag samen iets doen?" Zwak, ik weet het meteen, want hij weet ook wel dat dit niet zo is. "We hebben helemaal niet zo'n traditie. Vorige week moest jij naar je vriendinnen op vrijdag, weet je nog?" Kut. Overtuig hem dan van het idee dat je echt dacht dat het een afspraak was. "Maar... wat moet ik dan doen? Ik dacht dat wij wat gingen doen, nou kan ik met niemand meer afspreken. En vind je het dan niet gezellig om met mij te eten?" Mooi, de zaken omdraaien. "Nee, dat is het niet, sorry, je kunt toch nog wel iemand bellen?" Inwrijven. "Nee, nou niet meer, jij zegt het ook veel te laat, wat kan ik nou nog?" Een beetje schuldgevoel en verwijt erbij.

Natuurlijk hadden twee vriendinnen me twee minuten geleden nog gevraagd of ik met ze mee ging. Maar dat is totaal irrelevant. Ik gooi het over een andere boeg. "Die vrienden waar je dan naar toe gaat, is dat ene meisje er ook bij? Die jij wel leuk vond? Ga je daar naar toe?" Nu doorzetten, een beetje paniekerig, een hoop onzekerheid erin leggen en een trilgeluid in de stem voor het beste effect: "Dat is het hè, je gaat met haar eten! En je doet net of je met vrienden..." Ik kap af alsof verder praten te moeilijk is. Hij is jammer genoeg wat geirriteerd. "Nee, hoe kom je erbij? Ze is er wel bij, maar ik ken haar al vanaf mijn tweede!" "Oh. Oké." Alsof je de doodstraf hebt geaccepteerd. "Nou, veel plezier dan. Met haar. Als je liever bij haar wilt zijn", zeg ik met een zielig klein stemmetje. Dit loopt mooi.

Ik hoor hem zuchten aan de andere kant. "Nee, nee, dat is het niet, natuurlijk niet, ik wil liever bij jou zijn natuurlijk." "Nou ja," met een klein beetje hoop in je stem, "als je dat echt wilt..." Dan weer terneergeslagen: "Nee, laat maar. Ga maar naar haar toe. Ik blijf wel alleen thuis." Hij zucht nog eens. Ik hoor de wanhoop van een man in nood. "Nou, liefje... ik kan echt niet... kun je echt niemand bellen?" Nu keihard toeslaan. De genadeslag. "Tja, ik kan natuurlijk wel even bij Koen (ex! ex! ex!) langsgaan. Die vindt het vast wel leuk als ik even langs kom." Dat was 't dan. Terwijl ik luister naar een zeer veelbelovende stilte aan de andere kant feliciteer ik mezelf in stilte. "Hm... nou, ik denk dat ik het wel kan afzeggen. Anders zit jij ook zo alleen."