EEN DYSTOPISCHE DIGITALE DAGDROOM

We waren nog geen 32.2 seconden in het MU of we werden al regelrecht de vortex ingezogen. Eerlijk gezegd hadden we Madame Void niet eens aan zien komen. Ze begon een speech te geven, en ik zag al haar fluorescerende woorden nog voor ze haar mond ook maar verlieten op me afschieten als laserstralen.

We volgden haar naar een schemerig hoekje van de ruimte en hervatten ons gesprek te midden van een groepje nieuwslezers met opgeblazen hoofden. De muren kwamen langzaam op ons af en het hoofd van SpongeBob SquarePants groeide gestaag tot de grootte van zes zeppelins. Ik probeerde mijn fantasie onder controle te krijgen en vroeg me af of zijn ego echt zo buitenaards groot was. Maar mijn bewustzijn was ondertussen alweer in een hevige strijd verwikkeld met Heden en Verleden via Kleur en Geluid.

Plotseling, met de kracht van een bataljon Japanse geluidsgoblins die de oorlog verklaarden aan mijn trommelvliezen, pakte het me beet! Zoals je de Devil’s Reign voelt tot op het bot, greep het me bij de kern! De Flux.

De lippen van Madame Void bewogen op en neer en van binnen naar buiten, en voor we het wisten had ze de gedaante van Super Mario aangenomen. Gewelddadig en met scherpe stroken zwart verleidde hij (die ooit een zij was) ons naar beneden, verder naar beneden en nog verder naar beneden, naar beneden door een enorme groene tunnel. Tot we plat op de vloer vielen van een Sim City-achtige caleidoscopische touchscreenkubus.

En toen zag ik het uit de kubus steken: een bordje. In kleine letters (nauwelijks zichtbaar met het blote oog) waarschuwde het: “Wat je ook doet! Wat je ook ziet! Wees gewaarschuwd voor de monsterlijke installatie in het midden!”

Toen kreeg ik een crystal meth-moment van helderheid. (Hoezo heb ik me dit niet eerder bedacht?!) Natuurlijk! Alles binnen de omwenteling van de aarde is zo gevormd dat het via manipulatie om de re-interpretatie van beeld kan draaien. Ja! Nostalgie botst en versmelt zich met een explosie van auditieve en visuele nieuwe media, terwijl hedendaagse geometrische pixelering samengaan met organische psychedelica uit het verleden!

“Dit is de nieuwe golf van psychedelische kunst, gast!”, stamelde ik tegen mijn gezelschap. “Een vertegenwoordiging van de zogenaamde toekomst, man! Het is bijna hyper-postmodern! Hyper-referentiaal zelfs! En hyper-re-interpretatief!”

Toen Madame Void genoeg op ons had gekauwd en ons weer uitspuugde in de grijze realiteit waaruit we vandaan kwamen slaakte ik nog een laatste kreet: “The New Psychedelica – het is als LSD nemen zonder daadwerkelijk LSD te nemen! Ik heb het gepixeleerde neonlicht gezien! Ik ben in de zone!”

Foto's: MJ Turpin

GIF: Spunk Redactie

Bezoek zelf ook de tentoonstelling "The New Psychedelica" t/m 5 juni 2011 in het MU (Emmasingel 20, Eindhoven)