GESPEELDE ROUW

Op Facebook en Twitter zie ik Kim Jong-il achtige taferelen. Men rouwt om Whitney Houston, maar het lijkt allemaal in scène gezet. Blanke vrienden doen op Facebook en Twitter alsof ze hun Surinaamse oma hebben verloren door wie ze jarenlang zijn opgevoed. Natuurlijk is het spijtig dat Whitney is overleden, en dat ze goed kon zingen kon zelfs mij niet ontgaan, maar om nou te gaan rouwen alsof het mijn eigen moeder is. Nee. Je kunt wel uitbundig gaan lopen rouwen, maar een dag later sta je zoals gewoonlijk toch weer in een overvolle trein. Daarom noem ik dit ook geen rouwen meer. Wie goed kijkt ziet dat dit meer neigt naar aandachttrekkerij. Dit is de commerciële handelsgeest die je hier aan het werk ziet. Wachten tot er iets ergs gebeurt en daarop inspelen met maar één doel: aandacht genereren.

Dat doen rouwende mensen namelijk graag, op Facebook en Twitter met de camera op het gezicht uitleggen dat dit rouw is en geen aandachttrekkerij. Dat heeft iets tegenstrijdigs. Dagenlang het internet afstruinen naar oude foto’s en filmpjes van Whitney om steeds maar weer op Facebook en Twitter te vertellen dat je zo een hekel hebt aan likes en reacties. Na Heath Ledger en Amy Winehouse weet ik dat dit onzin is. Er bestaat geen narcistischer publiek dan rouwpubliek. Nog nooit heb ik mensen zo trots op Facebook en Twitter zien vertellen dat Whitney in vrede mag rusten.

Gisteren hebben we met zijn allen nog even The Bodyguard gekeken op SBS6. Die kwam in plaats van Over My Dead Body. Humor en marketing denk ik dan. Konden we nog even zien hoe mooi Whitney wel niet was. Whitney, vroeger een bloedmooie vrouw met rode lippenstift. De laatste tijd meer een sterk vermagerde Johan Derksen met nog langer haar. Toch deden we al die tijd alsof we het niet wisten. Alsof we het niet zagen aankomen. Steve Jobs, Amy Winehouse, Heath Ledger, Whitney Houston, ze waren al dood. Maar dat zegt niemand.