Het is maandag. Ik screen de kranten. Op zoek naar nieuws. Bruikbare gebeurtenissen waarover ik een mening kan vormen. Een mening waarvan jullie denken. Ja godverdomme, je hebt gelijk! Of juist niet. Maar het lukt niet. Ik zie het niet. Ik kijk er overheen, terwijl het al die tijd gewoon voor mijn neus stond. Dat heb je soms. Je bril zoeken terwijl je hem gewoon op hebt. Dat. Ik heb het hier over Friso. Prins Friso moet ik zeggen. Hij ligt in het ziekenhuis. Hij was onder een lawine gekomen. Het hele volk leeft mee, kijkcijferjournalisten zijn al schuimbekkend bezig met zijn necrologie en  Willem-Alexander vertrekt met zijn gezin naar Oostenrijk. Skiën, dat gaat voor alles. Snap ik. In Lech. Prachtig gebied. 

Nazi’s spreken tot de verbeelding. Al sinds het begin van onze jaartelling hebben wij als maatschappij een zwak voor in het zwart gehulde genocidale Duitsers, en met een goede reden: naast grappig, knap en stijlvol (Hugo Boss produceerde ooit SS-uniformen) lenen de militante nationaal-socialisten zich verbazingwekkend goed voor zowel hoofd- als bijrollen in allerhande filmproducties. Zo ook in de nu al klassieke film Iron Sky. In het jaar 2018 komen de nazi’s, die zich zeventig jaar lang hebben verstopt aan de donkere kant van de maan, terug in ufo’s om de Untermenschen een lesje te leren.

Het prachtige oude pand in hartje Amsterdam waar ik tweewekelijks een halve dag noeste kantoorarbeid verricht, wordt sinds het begin van deze maand gerenoveerd. Bij binnenkomst in de hal doorkruis ik tegenwoordig een labyrint van wiebelige ladders, kuch hartgrondig mijn longen schoon van rondzwevend stof, glijd hier en daar uit over de met plastic afgeplakte vloeren en krab ’s avonds zuchtend de aangekoekte plakken sierpleister onder mijn schoenen vandaan. Bovendien betekent de verbouwing van het pand dat een zestal gezellige MOE-Landers dagelijks aanwezig is om de werkzaamheden uit te voeren.

Advertorial - Al jaren wordt iedereen van Thessaloniki tot Sexbierum gehersenspoeld met het mantra ‘ crisis ’. De muziekindustrie ligt op z’n gat, schrijvers zitten met hun handen in het haar en voormalig bankdirecteuren komen nergens meer aan de bak . Gelukkig is er nog een sector waar er altijd -en zeker nu- genoeg werk is. Defensie .

Iedereen is gek. Kleine angsten en onzekerheden leiden tot sporadische uitbarstingen van ogenschijnlijke mentale ongesteldheid, en daar is op zich niks mis mee. Je doet niemand kwaad door soms naakt voor de spiegel te playbacken met je piemel als microfoon, toch? Er zijn echter ook mensen die acties ondernemen waar de rest van de samenleving ietsjes meer moeite mee heeft. Bijvoorbeeld objectum-seksuelen, die liefdevolle gevoelens ervaren voor voorwerpen of grotere constructies zoals gebouwen. Hier een klein overzichtje van opmerkelijke voorwerpminnaars. 

In Griekenland slaat men de boel kort en klein. In Nederland zijn de wegen spekglad . Paulien Cornelisse heeft weer een of ander kutboek geschreven. Maar nog veel belangrijker: Whitney Houston is dood en wij rouwen mee. 

Ik zat in groep 7 van de basisschool geloof ik. Ik had een walkman en ik mocht de cassettebandje van mijn oudere neef lenen. Op de tape stond een nummer waar ik meteen verliefd op was. Ik snapte meer dan de helft van de tekst niet, maar aan de beat was ik meteen verslaafd. Ik stopte het bandje, spoelde het terug en ik herhaalde het ritueel tot de batterij van m’n walkman het liet afweten. Find A Way van A Tribe Called Quest maakte indruk. Pas later ontdekte ik dat het James Dewitt Yancey, beter bekend als J Dilla, was die de track geproduceerd had. 

Na 'Movember' heeft februari nu ook haar eigen thema: 'No Fap February'. Dit houdt in dat mannen een hele maand lang niet mogen rukken. Gemeenschap is echter wel toegestaan, dus mannen hebben tot 28 februari des te meer reden om er samen met ons –het vrouwvolk– toch wat van te maken. Een win-winsituatie dus, en omdat ik de beroerdste niet ben, begaf ik me op voor mij onbekend terrein: de Heilige Hoek.