Pleidooi voor de Degelijke Docent
De afgelopen dagen zijn weer duizenden leraren uit het middelbaar onderwijs plaatselijk de straat opgegaan om te staken. Dat zou begin november uit kunnen monden in een landelijke manifestatie. Saro is het zat dat de gemiddelde docent van tegenwoordig de werkdruk niet meer aan denkt te kunnen. 'Waarom zou ik in hemelsnaam Natuurkunde Monopoly willen spelen?'
‘Willen jullie eerst een rondje verhalen over het afgelopen weekend? Daarna gaan we echt aan het werk, oké jongens? We moeten gezamenlijk nog even wat opdrachten nakijken. Maar daar zouden we het World Wide Web voor kunnen gebruiken, dat is misschien leuker. Wie heeft daar zin in? O, ik heb trouwens nog wel iets grappigs te vertellen over mijn zoontje, Pieter.’
Slap gezever uit de brave mond van Bart, mijn voormalige leraar biologie. Een typisch voorbeeld van het soort middelbare schoolleraar die deze week aan het staken is. Ze vinden de werkdruk weer te hoog, en dat terwijl de leraren van nu een slappe vertoning voor de klas zijn. Het is bar slecht gesteld met de hedendaagse leraarcultuur op middelbare scholen. Ze verzinnen rollenspellen om het onderwijs ‘leuker’ te maken, willen interactieve spelletjes spelen en starten ludieke samenwerkprojecten. En zelf een griepje hier, ATV’tje daar. De gemiddelde docent van tegenwoordig is een natte, door je moeder in een broodtrommeltje gestopte boterham.
Het studiehuis stimuleert zelfstandigheid en verantwoordelijkheid in een losse, door de leraar zelf in te vullen sfeer. Resultaat? Leraren van nu zijn slappe kindvriendelijke lachertjes die het de leerling teveel naar de zin proberen te maken. Sinds wanneer moet een leerling iets te zeggen hebben in een lokaal? De zogenaamde emancipatie van de leerling moet heel rap een halt toegeroepen worden. Waarom zou ik in hemelsnaam Natuurkunde Monopoly willen spelen, of een hechte vertrouwensband moeten hebben met de tekenlerares via een online interactieve schoolcommunity? En nee Bart, het interesseert me godverdomme niet wat je zoontje vanochtend bij het ontbijt nou weer met zijn pap uitspookte.
Ik hunker naar een leraar die een vol uur prachtige oorlogsverhalen vertelt, aantekeningen dicteert. Ik wil een leraar Duits die Goethe reciteert en mij dwingt dat ook te doen. Ik wil mannen en vrouwen van minstens 2,5 keer mijn eigen leeftijd die mij iets concreets bijbrengen. Docenten die ik uit natuurlijk respect vanzelf aanspreek met 'Mevrouw' of 'Meneer', gevolgd door hun achternaam. Niks Greta, Ferdi of Euclimedes. Geen getutoyeer. Gewoon U. Een docent is geen gezellige jonge oom, het is iemand die zijn kennis overbrengt, die je wereldbeeld verbreedt, en die je een welverdiend knikje geeft bij het zien van de zweetvlekken in je schrift. Iemand die je nooit van je leven een grote bek zou durven geven.
Autoriteiten van deze oude stempel dreigen als dodo’s uit te sterven. Degelijke docenten die nog op onze scholen rondlopen gaan massaal met pensioen. Ze worden vervangen door uitgerekend Pabomateriaal dat bij het minste scheldpartijtje begint te blèren, en vervolgens instort onder de werkdruk. En wat gebeurt er dan? Juist. Stakingen. Wie niet over genoeg ruggengraat beschikt om in het onderwijs te werken, moet maar telefonist worden bij de kindertelefoon of bij Klokhuis uitleggen hoe het proces van fotosynthese precies verloopt. Die horen niet voor de klas. Het woord 'staken' hoort daar alleen te vallen in verband met 19e eeuwse fabrieksarbeiders.
Ik wil weer een leraar met gezag. Ik wil die liniaal op het viesgroene bureau horen klappen. Ik wil kwijlen van leergierigheid. Ik wil kennis en karakter. Ik wil krijtvlekken op een tweedjasje.
(47 reacties) Reageer >>
