Internetrelaties
Waar is die goeie oude tijd van het halfdronken versieren van meisjes in stinkende kroegen gebleven? De hele avond oogcontact zoeken, na uren staren al je moed bijeenschrapen om op een meisje af te stappen en haar uiteindelijk een wijntje aanbieden. Dat moeilijke eerste gesprek, pijnlijke stiltes, het uitwisselen van knipoogjes en telefoonnummers, en dat allemaal om aan het eind van de avond heftig zoenend in een naar verschraald bier ruikend hoekje te belanden. Die tijd is helaas voorbij. De jeugd van tegenwoordig zit achter zijn computer en maakt avond na avond avances doormiddel van emoticons en onnavolgbare woorden als ‘hvj’ en ‘wjnmk’, en als de jongen geluk heeft mag hij na enkele ultramoderne liefkozingen de borstjes van het meisje via de webcam aanschouwen.
Bij deze distantieer ik mezelf van deze cultuur. Niet alleen omdat onvolgroeide borsten niet zo mooi zijn, maar ook omdat ik hou van de geur van dertig jaar oud bier. Als ik later zoontjes heb van een leeftijd waarop ze interesse gaan tonen in het andere geslacht zal ik ze, hoe ver de technologie dan ook gevorderd is, op het hart drukken vooral achter de meisjes op het schoolplein aan te zitten in plaats van de meisjes in de JETIX-chatbox. Maar zoals een evangelist mij ooit op straat vertelde: ‘Iedereen heeft zonden, zelfs de paus.’ Blijkbaar ben ik geen haar beter dan die oude man in zijn paleis in Vaticaanstad. Ook ik heb mijn zonden, een internetrelatie was er één van.
Op een koude dag in april leerde ik in Paradiso een meisje kennen. Zij woonde in Amsterdam, ik in Deventer. Zij was bezet, ik vrijgezel, onze relatie had de ingrediënten voor een fijne Hugh Grant-film, zo een die je thuis op de bank moet kijken in je fijnst zittende kleren en met een grote zak chips. Al vrij snel werd duidelijk dat het enige contact dat ik met haar zou hebben via glasvezelkabels zou lopen, en dat het echt niet mogelijk was om wat vaker af te spreken. Ik zag mezelf al staan, in mijn kamer in adamskostuum voor de webcam, het hoogtepunt van mijn seksleven. Een paar maanden heb ik het aangekeken maar ik ben toch tot de conclusie gekomen dat het zo gewoon niet werkt. I've been there, done that and I'm never going back. Internetrelaties zijn kut.
Zo mogelijk nog erger dan jongeren met internetrelaties zijn (meestal gescheiden) volwassenen die via datingsites wanhopig op zoek zijn naar een vervanger voor hun eerste man. Alleen bij het idee al lopen de koude rillingen over mijn rug. Tegen de tijd dat ik zo ver ben dat ik via internet een partner zou moeten zoeken, zou ik mezelf van kant maken, een tuintje op m´n eigen buik leggen.
Zo langzaamaan begin ik te geloven dat onze technologische vooruitgang eigenlijk een achteruitgang is. We maken de aarde kapot, we worden lui en dom en de huidige generatie is qua sociale begaafdheid inmiddels een tegenpool van de deurklink, die iedereen een hand geeft. Mijn oma had gelijk, vroeger was alles inderdaad beter.
Toen.
(0 reacties) Reageer >>
